به گزارش مفدا، تخصص من موسیقی ایرانی و ساز تخصصی‌ام تار است؛ تدریس موسیقی در مراکز آموزشی، حضور در ارکستر ملی در کنار استاد شهبازیان و پیگیری پروژه های آهنگسازی از موسیقی فیلم تا گروه‌نوازی و پروژه‌های شخصی‌ام مواردی است که این روزها به آن مشغولم.
این ابتدای گفت و گویمان با مسیح تحویلداری، نوازنده و آهنگساز جوانی است که به شایستگی در سطح اول موسیقی کشورمان حضور دارد وآنگونه که خود نیز عنوان کرد، از تدریس آکادمیک تا نوازندگی و حتی رهبری ارکستر در کشور ایتالیا را در کارنامه هنری خویش دارد؛ او در کنار این فعالیت‌های گسترده، در هشتمین دوره جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت به عنوان داور رشته گروه‌نوازی در کنار استادنی چون فریدون شهبازیان، محمد اسماعیلی و نادر سینکی توانمندی دانشجویان علوم پزشکی را به تماشا نشست.
آنچه در ادامه می‌خوانید متن کامل گفت‌وگوی مفدا با این آهنگساز جوان و خوش‌آتیه کشورمان است.
مفدا: از شروع همکاریتان با هشتمین جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت بگویید؛ چه شد که در این پروژه حضور یافتید؟
بگذارید یک نکته جالب برایتان بگویم؛ اولین بار که در خصوص جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت شنیدم، احساس کردم کسی که با من در این خصوص صحبت می‌کند اشتباه می‌کند؛ اما او گفت که درست شنیدی و جشنواره فرهنگی مربوط به وزارت بهداشت است.
راستش را بخواهید در کشورمان ارگانی را سراغ ندارم که برنامه‌ای گسترده نظیر جشنواره فرهنگی برگزار کند؛ اگر هم برگزار شود در سطح پایین‌تر و کوچک‌تر از این جشنواره است؛ اینکه در بیشتر شاخه‌های فرهنگی و رشته‌های هنری جشنواره‌ای با چنین سطح و گستره‌ای برگزار شود بسیار جالب است؛ پیش از آغاز مرحله نهایی برایم مهم بود که این جشنواره در چه سطحی برگزار می‌شود؛ راستش را بخواهید تا روزی که مرحله نهایی جشنواره در پردیس تئاتر تهران کار خود را آغاز کرد به کیفیت جشنواره ظنین بودم؛ بی‌اغراق بگویم، چیزی که مشاهده کردم قابل پیش‌بینی نبود و با چیزی که پیش از این فکر می‌کردم فاصله بسیاری داشت؛ جشنواره حتی از حوزه‌های تخصصی هنری و برای مثال موسیقی بهتر برگزار شد؛ خیلی خوشحالم که بخشی از این جشنواره بودم و حضور در این پروژه اتفاق خوبی برای من بود.
مفدا: این دوره از جشنواره را چگونه دیدید؟
با جشنواره ارتباط بسیار خوبی برقرار کردم؛ نکته جالبی که در برگزارکنندگان جشنواره دیدم کار بی‌ادعا برای ارائه بهترین خدمت به شرکت‌کنندگان بود؛ در همه حوزه‌ها، زمانی که یک ارگان تخصصی برنامه‌ای برگزار می‌کند برگزارکنندگان با این دید که اشراف کاملی به این حوزه دارند، نفدها را چندان بر نمی‌تابند اما این برخورد را در دوستان برگزار کننده و کارکنان وزارت بهداشت ندیدم. نقدپذیری بالای برگزارکنندگان و ارائه بهترین خدمت به حاضران از نکات ویژه‌ای بود که در جشنواره دیدم و این رویکرد که اگر نقد و نکته‌ای برای برگزاری بهتر جشنواره در دوره‌های آتی وجود دارد به ما بگویید، رویکرد بسیار جالب و ویژگی جذاب جشنواره برای من بود؛ ایراداتی هم وجود داشت که بیشتر تکنیکی و ناشی از کم‌تجربگی برگزارکنندگان است و قابل رفع شدن در دوره های آتی است.
بزرگترین دغدغه‌ام به عنوان کسی که در حیطه هنر فعالیت می‌کند، این است که کارها و فعالیت‌های فرهنگی و هنری استمرار ندارد و همانگونه که می‌دانید فعالیت‌های این حوزه دیربازده است و اگر تداوم نداشته باشد، اثرگزار نخواهد بود. اگر روزی وزیر بهداشت این خط را خواند می‌خواهم به ایشان بگویم که ممکن است عده‌ای بخاطر اهمیت دادن به فرهنگ و هنر و برگزاری چنین جشنواره‌ای به ایشان خرده بگیرند اما وزارت بهداشت وزارتی پیشرو است که باید بی‌توجه به این موارد پیش برود؛ امر فرهنگی نیازمند استمرار و تداوم است و مطمئن باشید نهالی که امروز کاشته‌اید در زمان مناسب جواب خواهد داد؛ امیدوارم این حرکت ارزشمند وزارت بهداشت با همین کیفیت استمرار یابد.
مفدا: سطح فنی و کیفی شرکت کنندگان بخش موسیقی و به خصوص نوازندگان را چگونه ارزیابی می کنید؟
استادان حاضر در جشنواره به من لطف داشتند که من را در این جشنواره در کنار خودشان قرار دادند؛ من نیز خودم را شاگرد این بزرگواران می‌دانم؛ فکر نمی‌کردم سطح شرکت‌کنندگان انقدر خوب باشد؛ این را به این دلیل می‌گویم که در جشنواره‌های دیگری هم به عنوان داور حضور داشته‌ام؛ این سطح از توانمندی در میان کسانی که حرفه‌اشان بهداشت و پزشکی است قابل توجه است.
زمانی که به عنوان داور در جشنواره‌ها حضور دارید و اجراهای متعددی می‌بینید خسته می‌شوید اما در این جشنواره اجراها به گونه‌ای بود که اجراهای آخر را نیز با دقت و نه به دید یک داور که به دید یک شنونده مشتاق می‌شنیدم. بی‌اغراق بگویم، بسیاری از دوستان حاضر در جشنواره ظرفیت حضور در سطح حرفه‌ای را دارند؛ جوانان با تجربه‌ای دیدم که اجرایشان در جشنواره تنها محصول استعدادشان نبود، بلکه برای اجراهایشان زحمت بسیاری کشیده بودند. کسانی را دیدم که بی‌تردید روزی چندین ساعت تمرین ساز داشتند وگرنه امکان ندارد که با چنین تسلط و مهارتی ساز بنوازند.
مفدا: در جشنواره اجرایی بود که شما را سر ذوق بیاورد و توجهتان را جلب کند؟
بگذارید مصداقی بگویم، در نوازندگی تار استعدادهای بسیار خوبی دیدم؛ در نوازندگی ویلون با اینکه دانشجویان قطعات ایرانی می‌نواختند اما نوازندگان بسیار خوبی بودند؛ تنبک‌نوازان و کوبه‌ای نوازان بسیار خوبی در بین گروه‌ها دیدیم؛ متاسفانه خانم‌ها در بخش گروه‌نوازی حضور کمتری داشتند اما استعدادهای خوبی در میان آن‌ها بود؛ نظیر کمانچه‌نوازی که بسیار مورد تحسین قرار گرفت؛ در آواز سنتی چهره‌های خوبی داشتیم و اینطور بگویم در هر کدام از سازهای رایج چند نوازنده خوب در بین دانشجویان حضور داشت؛ منظورم از خوب بودن دانشجویان قشنگ نواختن نیست بلکه این را به لحاظ تکنیکی می‌گویم؛ بسیاری از نوازندگان از نظر حرفه‌ای در سطح خوبی قرار داشتند؛ این سطح از توانمندی برای دانشجوی علوم پزشکی که باید درس‌های سختی پشت سر بگذارد و در شرایط خوابگاهی و دانشجویی زندگی کند بسیار ارزشمند بود.
برایم جالب است بدانم دانشجویی که به این خوبی می‌نوازد و احتمالا در خوابگاه به سر می‌برد کجا به تمرین ساز می‌پردازد؛ اگر تمرین مداوم نداشته باشد به این خوبی نمی‌تواند ساز بزند و این یعنی اینکه این دانشجو شرایط را برای تمرین می‌سازد و مهیا می‌کند؛ پس این فرد یعنی فرد علاقمندی است و این بسیار جذاب است.
چندان با ساختار وزارت بهداشت آشنا نیستم اما واقعا به این وزارت خانه برای برگزاری جشنواره فرهنگی در این سطح تبریک می‌گویم؛ محدودیت‌هایی نظیر اینکه برخی دغدغه‌های فرهنگی و هنری را در اولویت نمی‌دانند باعث لطمه خوردنمان در زمینه‌های دیگر می‌شود؛ برای مثال اگر در رانندگی این حجم از سوانح و تلفات را داریم ریشه‌اش را باید در جای دیگری جستجو کرد. پزشکی که با این دید هنری و پشتوانه فرهنگی در جامعه حضور می‌یابد قطعا تاثیر دوچندانی در جامعه خواهد داشت.
مفدا: چه توصیه‌ای برای دانشجویانی که قصد حضور در جشنواره نهم را دارند دارید؟
یک نکته را نباید فراموش کرد که دانشجویانی که در جشنواره حضور داشتند و ساز زدند در رسانه ملی و در تلویزیون ساز ندیده‌اند و با محدودیت‌های فراوان دیگری نیز روبرو بوده‌اند؛ بنابراین اگر ایرادی هم وجود داشته باشد به این خاطر است که در این حوزه نیاموخته‌اند و نمی‌شود به آن‌ها خرده گرفت؛ اگر این جشنواره تخصصی حوزه موسیقی بود، شاید نحوه داوری‌ها متفاوت بود ولی وقتی دانشجوی علوم پزشکی که از یک شهر کوچک در جشنواره حضور پیدا کرده است ساز می‌زند، خیلی ازایرادها را آگاهانه نمی‌بینید و چشم‌پوشی می‌کنید.
بزرگترین نکته‌ای که می‌خواهم شرکت‌کنندگان دوره‌های آتی جشنواره به آن توجه ویژه داشته باشند، بحث«کوک» است؛ امروز دیگر نمی‌توان هر ساز ناکوکی را برای شنونده باهوش اجرا کرد؛ می‌دانم که کوک بودن و کوک کردن سخت و مستلزم پرداختن به امور دیگر موسیقی مثل«سولفژ» و تربیت شنوایی است اما توصیه جدی‌ام این است که نوازندگان دانشجو به کوک بودن سازهایشان توجه ویژه‌ای کنند؛ انتخاب قطعات مناسب مورد مهم دیگری است که باید مورد توجه قرار دهند و مشکلات دیگری که از بی امکاناتی حاضران ناشی می‌شد امیدوارم در سایه توجه مسئولان به این حوزه مرتفع شود.