محمد رضا ادیبی سفیر هشتمین جشنواره فرهنگی در دانشگاه علوم پزشکی ایران است که در جشنواره حضور دارد. وی در گفتگویی با مفدا به ویژگی‌های این دوره از جشنواره و نقاط قوت آن اشاره کرد و در بحث هماهنگی‌ها و اطلاع رسانی و امکانات در نظر گرفته شده برای دانشجویان دانشگاه‌های تهران انتقاداتی را وارد دانست.
لطفا بفرمایید در جشنواره برای چه موضوعی شرکت داشته‌اید؟
در این جشنواره به عنوان سفیر حضور دارم. وظیفه ما این است که در دانشگاه برای جشنواره تبلیغ کنیم و بتوانیم دانشجویان بیشتری را به جشنواره جذب کنیم.
فکر می‌کنید این جشنواره چه نقطه قوتی نسبت به جشنواره های قبلی داشته است؟
چون وسعت جشنواره بیشتر شده است، پوشش بیشتر دانشجویان و رشته‌ها می‌تواند نقطه قوتی برای این جشنواره باشد؛ به ویژه به دانشجویانی که هنر خاصی داشته اند و به آنها توجهی نشده بود در این جشنواره اعتنا شد. در جشنواره هشتم از بخش‌های جدید استقبال بیشتری شده است و این برای ما در کل کمک کننده و انگیزه دهنده هست. دانشجویان می‌توانند خود را با دیگر دانشجویان مقایسه کنند و رشد خوبی داشته باشند و این کمک می‌کند بتوانند بیشتر فعالیت کنند.
جذاب ترین بخش این جشنواره را کدام بخش آن می‌دانید؟
به دلیل برخی ضعف‌هایی که دیدم برای شوخی هم که شده باید بگویم قسمت غذا جذاب‌ترین است. به دلیل عدم اطلاع رسانی قوی برخی مشکلات برای شرکت کنندگان به وجود آمده است علی‌الخصوص اینکه برای دانشجویان تهرانی که اسکان ندارند و مجبورند از راه‌های دوری به جشنواره بیایند، مشکلاتی پیش آمده است. نکته دیگر اینکه دانشجویان تهران نمی‌دانستند که روز دوم جشنواره اختتامیه ای در کار است. خیلیها به خاطر امتحانات و برنامه‌هایی که داشتند نتوانستند در این اختتامیه حضور پیدا کنند. بخشی از برنامه ها بدون برنامهریزی و هماهنگی بوده است و زمان اختتامیه در اطلاعیه هایی که به ما ارائه شده بود قید نشده بود.
آیا سال گذشته هم در جشنواره حضور داشتید؟
من سال گذشته شرکت نداشتم. بخش سفیران سال گذشته وجود نداشت و ایده جدیدی بود که امسال ارائه شد و نتیجه خوبی هم داشت. اثری که من کار کرده بودم چون چهار دقیقه زمانش زیاد بود از بخش داوری ها حذف شد. همچنین به نظر می‌رسد برخی از داوری ها سلیقه ای است. ما انتظار داریم که کارنامه آثارمان را بدهند به ما گفته اند هر کس شک دارد تماس بگیرد که کارنامه اش را بفرستیم. کاش این کارنامه ها روی سایت قرار می‌گرفت تا بدانیم در کدام بخش ضعف داشته ایم و آنهایی که اثرشان کاندید هم نشده بدانند که ضعف‌هایشان کجا است؟
وقتی جشنواره، دانشجویی است کارها هم باید دانشجویی باشد به نظر من نیازی نیست که از بیرون کسی را بیاوریم تا به ما مشورت بدهد؛ گاهی کارگردان خیلی خوب کار می‌کند و کار بسیار خوب از آب در می‌آید؛ این زیبا نیست. به نظر بنده حتی اگر آثار کیفیتش پایین است به خاطر اینکه کار دانشجویی است و این با ارزش است. ممکن است برخی از مسوولین دانشگاه‌ها علاقهای نداشته باشند تا برای کارگردان و مشاور فرهنگی هزینه یا همکاری کنند و این به ضرر دانشجویان خواهد بود.
امسال اولین سالی است که بخش کارمندان و اساتید به جشنواره فرهنگی افزوده شده است نظرتان در این مورد چیست؟
قطعا موثر است و داوری ها هم جدا گانه انجام شده است و این می‌تواند دانشجویان را به دنبال خود بکشد و در دانشجویان انگیزه مضاعف ایجاد کنند ولی از طرفی به نظرم استقبال کم بوده و کارمندان باید بیشتر رغبت پیدا کنند.
در پایان اگر صحبت ناگفته ای دارید بفرمایید
به نظر من وقتی جشنواره ای در شهری برگزار می شود باید برای دانشجویان همان شهر هم تمهیداتی اندیشیده شود؛ کاش برای رفت و آمد دانشجویان تهرانی تمهیداتی اندیشیده می شد. برخی خوابگاه شان در غربی ترین نقطه تهران و محل برگزاری جشنواره شرقی ترین نقطه بود. دانشجویان دانشگاه‌های تهران دلسرد می شوند؛ من فکر می کنم در حق دانشجویان دانشگاه‌های تهران اجحاف شده است.
در رتبه بندی‌ها هم به نظر من دقت لازم صورت نگرفته بود. اگر در دانشگاهی از صد اثر ده اثر بالا برود یعنی یک دهم آثار راه پیدا کرده است اما دانشگاه دیگری سه هزار اثر می فرستد و سی اثر راه پیدا می کند؛ خیلی از آثار سطحش خیلی پایین بوده است؛ در چنین شرایطی من به عنوان دانشجو سرد می شوم و انگیزه ام برای سال آینده از دست می‌رود.