به گزارش مفدا-جهرم، امامخمینی که به هیچ وجه حاضر به ترک مبارزه نبودند تصمیم به مهاجرت از عراق به سمت سوریه گرفتند اما به علت تیرگی روابط عراق و سوریه، قرار شد که از طریق کویت عازم سوریه شوند. با آنکه جهت ورود به کویت، ویزا صادر شده بود، پس از رسیدن به مرز کویت، مقامات دولت کویت دستور جلوگیری از ورود ایشان به خاک کویت را صادر کردند .
امام شب را در بصره گذراندند و تصمیم گرفتند به پاریس هجرت کنند. به هنگام هجرت به پاریس در پیامی به ملت ایران، دلایل این هجرت را چنین بیان نمودند. "اکنون که من به ناچار باید ترک جوار امیرالمؤمنین علیه السلام را نمایم و در کشورهای اسلامی دست خود را برای خدمت به شما ملت محروم که مورد هجوم همه جانبه اجانب و وابستگان به آنان هستید، باز نمی‌بینم و از ورود به کویت با داشتن اجازه، ممانعت نموده‌اند، به سوی فرانسه پرواز می‌کنم. پیش من مکان معینی مطرح نیست؛ عمل به تکلیف الهی مطرح است. مصالح عالیه اسلام و مسلمین مطرح است. ما و شما، امروز که نهضت اسلامی به مرتبه حساسی رسیده است، مسؤول هستیم. اسلام از ما انتظار دارد. "
به این ترتیب، عصر روز ۱۴ مهر ماه ۱۳۵۷، امام و همراهان به بغداد منتقل شده و روز بعد، هجرتی تاریخی را در راه رضای خدا انجام دادند و در آنجا پس از توقفی کوتاه در پاریس در دهکده‌ای به نام «نوفل لوشاتو» اقامت کردند. اقامت ایشان در فرانسه بر خلاف تصور رژیم شاه، باعث تسریع در انقلاب شد و هر روز سیل خبرنگاران و عکاسان و ... به دیدار امام می‌شتافتند؛ به طوری که، این دهکده کوچک به کانون مهمترین اخبار جهان تبدیل شد و پس از چند ماه منجر به پیروزی انقلاب اسلامی گردید .
دو نکته:
- پس از پیروزی انقلاب به گواه همه اهل نظر انتخاب فرانسه برای ترک کشور عراق بهترین و درست ترین گزینه به نظر رسید. لذا علی القاعده اگر در این زمینه اشکالی وجود داشت، جای سؤال باقی می گذاشت که چرا با افرادی که تجربه بیشتری داشتند مشورت نشد.
- پس از فوت مشکوک مرحوم حاج آقا مصطفی فرزند بزرگ امام خمینی(ره)، مرحوم حاج احمد آقا با تمام وجود در خدمت امام قرار گرفت و چون فردی بسیار باهوش، متواضع، صادق و مخلص بود، هم مانند دستیار و هم مانند یک مشاور برای امام عمل می کرد و چون امام می دانست که فرزندش شخصیتی تک بعدی ندارد که فقط با همفکران خود دمخور باشد و از نقطه نظرات دیگران خود را محروم کند، پختگی نظرات ایشان را قبول داشت. لذا قابل تصور است که پیشنهاد حاج احمدآقا برای رفتن به پاریس بدون پشتوانه برآیند نظرات موافق و مخالفی که در آن شرایط می توانستند مورد نظرسنجی قرار گیرند، نبوده است. چنانکه مطالب زیر که مرحوم حاج احمد آقا به درخواست روزنامه اطلاعات در این مورد نوشتند و در ۱۰ بهمن سال ۱۳۶۰ به چاپ رسید دلالت می دهد که ایشان طی چند ماهی که امام(ره) توسط دولت عراق تحت فشار قرار گرفته بود با افراد زیادی که با امام(ره) همراهی و هرکدام در زمینه ای پختگی لازم را داشتند، مراوده و از نظرات آن ها بهره مند بوده است.