به گزارش مفدا مازندران، ابوریحان محمد بن احمد بیرونی یکی از برجسته ترین دانشمندان ایران در زمینه ی علوم حکمت، اخترشناسی، ریاضیات، تاریخ و جغرافیا است و در زمینه های مختلف آثار ارزشمندی را از خود به جا گذاشت. وی در سال ۳۶۲ هجری قمری در حوالی خوارزم متولد شد و اولین کسی بود که به کرویت زمین اعتقاد داشت.
در دوران خردسالی علاقه ی زیادی به کسب دانش نشان داد و در ۱۷ سالگی به انجام فعالیت های علمی پرداخت. او توانست با مشاهده بیشترین ارتفاع خورشید، عرض جغرافیایی شهر کاث را مشاهده کند. ابوریحان بیرونی به فرقه های مذهبی و نژادهای مختلف تعصب خاصی نشان نمی‌داد. زندگی وی همزمان با حکومت سامانیان، غزنویان، صفاریان بود که آن‌ها نیز علاقه‌مند به کسب علم و دانش بودند. او در نزد اروپایی‌ها از احترام بسیار زیادی در طول تاریخ برخوردار بود.
این نابغه ی تاریخ با کمک شاگردان و دستیارانش توانست ۱۵۳ اثر را گردآوری کند از آثارش که نام‌آشنا هستند می‌توان آثار الباقیه، التفهیم، ماللهند و قانون مسعودی را نام برد. چگالی‌سنج، به دست آوردن جیب یک درجه، قاعده تسطیح کره و ترسیم نقشه های جغرافیایی و چاه آرتزین از جمله پژوهش‌ها و اختراعات ابوریحان هستند که متاسفانه امروزه برخی از کشفیات این دانشمند از بین رفتند. ابوریحان بیرونی این عالم بزرگ تاریخ پس از تلاش‌های ارزنده در زمینه‌های مختلف در سال ۴۴۰ هجری قمری چشم از جهان فرو بست.
خبرنگار: نسترن عسگری
گرافیست: مریم خالقی نیا