به گزارش مفدا، قبل از آنکه پای خود را از دست بدهد، علاقه بسیاری به دوچرخه سواری داشت و امیدوار بود روزی بتواند با همین یک پا دوچرخه سواری کند؛ او برای رسیدن به آرزویش منتظر کسی نماند و خودش دست به کار شد. این مخترع پرتلاش پس از ساخت یک پای مصنوعی به آرزوی دوباره خود برای دوچرخه سواری‌اش رسید و آنقدر تلاش خود را در دوچرخه سواری ادامه داد که اکنون به عنوان دارنده رکورد دوچرخه سواری با یک پا در خاورمیانه شناخته می‌شود.
گفت‌وگوی زیر حاصل صحبتی صمیمانه با هادی شعبانی متولد سال ۱۳۶۱ در تهران، فارغ التحصیل رشته سینما از دانشگاه تهران، عکاس، نقاش، مجسمه ساز، عضو انجمن نقاشان و عکاسان ایران و رکوردار دوچرخه سواری با یک پا در خاورمیانه است. وی در حال حاضر در مرکز رشد دانشگاه علوم پزشکی ایران مشغول به فعالیت است.
او جوانی است که به استعدادهای وجودی‌اش پی‌برد و توانست خود را به عنوان مخترع پای مصنوعی در ایران معرفی کند؛ مخترعی که امید دارد مسؤولان کشور در دوران تحریم که واردات پای مصنوعی به ایران به سختی انجام می‌شود و هزینه بالایی به معلولان تحمیل می‌کند، بتواند با راه اندازی اولین خط تولید پای مصنوعی در ایران مشکل این دسته از مردم جامعه را حل کند.
وی با بیان این که ۱۰ سال است به دلیل قطع پا در خصوص مشکلات معلولان و زندگی در معلولیت در حال تحقیق و بررسی است، گفت: این معلولیت باعث شد من معلول بودن را زندگی کنم، انسان وقتی دچار مشکلی می‌شود دو راه ناامیدی و یا امید به تغییر شرایط و حفظ تعادل زندگی را در مقابل خود می‌بیند و من راه دوم را انتخاب کردم. به همین منظور به دنبال مشاوره و تلاش برای رفع این مشکل و ادامه دادن زندگی با همه آن خواسته‌هایی شدم که سابق بر این به راحتی امکان دسترسی به آن را داشتم و امروز باید برای رسیدن به آن تلاش می‌کردم و خسته نمی‌شدم.
این مخترع جوان ادامه داد: من در این رشته تحصیل دانشگاه ندارم اطلاعاتم در حوزه قطع عضو و معلولیت کمتر از متخصصین نیست زیرا در این خصوص سال‌ها کتاب خواندم، سفر به کشورهای خارجه از جمله فرانسه داشتم تا این که توانستم پای مصنوعی مناسب راه رفتن و دوچرخه سواری بسازم.
شعبانی همچنین ابراز داشت: تحصیلات من هنری است و به دلیل موضوعات هنری و درمان، سفرهای بسیاری انجام داده‌ام، در این سفرها نمونه‌های مختلف پای مصنوعی را در کشورهای مختلف دیدم و با تکنولوژی این علم آشنا شدم، در این میان توانستم با افراد موفق در این حوزه آشنا شده و ارتباط برقرار کنم.
وی در خصوص اختراع انجام شده که ساخت زانوی مصنوعی مناسب دوچرخه سواری است، گفت: این کار برای اولین بار در ایران صورت می‌پذیرد، من برای موفقیت در این حوزه باید با سفر به کشورهایی که در حوزه صنعت پای مصنوعی حرفی برای گفتن دارند، اطلاعات لازم را کسب می‌کردم، زیرا در ایران منابع موثقی در این خصوص وجود نداشت. متاسفانه نگاه به معلولیت در جامعه ایران نگاه به افرادی است که دیگر از کار افتاده شده‌اند و توانایی لازم را ندارند. اگر ایران در این صنعت موفق شود، می‌تواند نیاز منطقه را که به دلیل جنگ تقاضای بسیاری در حوزه عضو قطع شده دارند، پوشش دهد اما متاسفانه آمریکا همان کشوری که با ایجاد جنگ اعضای بدن را قطع می‌کند، انحصار اعضای مصنوعی را در اختیار دارد.
این مخترع جوان با بیان این که متاسفانه ایران در خصوص صنعت ساخت عضو مصنوعی کاملا به کشورهای اروپایی مانند آلمان، فرانسه و آمریکا وابسته است، خاطر نشان کرد: در این میان شرایط تحریم نیز کار را برای ایران سخت‌تر کرده است و افراد معلول و قطع پا در کشور به دشواری بسیاری افتاده‌اند. ایران دو سال در تحریم زانوهای مورد نیاز معلولان قطع پا قرار دارد و اگر این قطعات وارد ایران نشود کار سخت خواهد بود.
شعبانی در تکمیل سخنان خود بیان داشت: بر همین اساس من به این فکر افتادم فعالیت‌های مختلفی را در زندگی از سر بگیرم و دوچرخه سواری کنم و ممارست من در این خصوص کار را به جایی رساند که تنها رکاب زن یک پای ایران و رکوردار دوچرخه سواری در خاورمیانه با پای مصنوعی شوم. جالب است که من دوچرخه سواری با یک پا را این روزها با زانویی انجام می‌دهم که خودم ساخته‌ام و شاید در دنیا افرادی با این خصوصیات به اندازه انگشتان یک دست نیز نباشند.
وی در خصوص چرایی عدم حمایت مسؤولان از اختراع صورت گرفته ابراز داشت: سال قبل این موضوع را با وزیر سابق بهداشت در میان گذاشتم، به دکتر هاشمی گفتم که من مشکلم حل شده و هر زمان بخواهم برای خودم می‌توانم این زانو و پای مصنوعی را بسازم در حال حاضر دغدغه من دیگر معلولان و افراد قطع عضو شده در ایران هستند که باید با هزینه بالا، پای مصنوعی وارداتی را استفاده کنند در حالی که می‌توان در کشور این محصول را با هزینه بسیار کمتر با کیفیت مناسب تولید کرد.
این مخترع جوان ابراز داشت: اما متاسفانه همزمانی درخواست من با استعفای وزیر بهداشت، باعث شد این درخواست به فراموشی سپرده شود و اکنون حمایتی که باید برای ورود این محصول به بازار تولید صورت بگیرد، وجود ندارد. من این زانو را برای خودم ساخته‌ام و هر بار خراب شود و یا نیاز باشد می‌توانم با دانشی که با زحمت فراوان به دست آورده‌ام دوباره این زانو را بسازم. اما این دانش باید به مردم و معلولان کشورم که در اثر سانحه، جنگ، حوادث، بیماری و... پای خود را از دست می‌دهند کمک کند تا امید خود را برای ادامه دادن امور عادی زندگی از دست ندهند.
شعبانی اضافه کرد: متاسفانه با وجود دستور مستقیم وزیر سابق بهداشت در سال گذشته، در این خصوص هیچ حمایتی صورت نگرفته است و تنها به مرکز رشد دانشگاه علوم پزشکی ایران معرفی شدم و اکنون در این مرکز مستقر هستم؛ اما مشکل اصلی من نیاز مالی برای به تولید ملی رساندن این صنعت است، کاری که من به تنهایی از عهده آن بر نخواهم آمد.
وی به اهمیت دوچرخه سواری در زندگی افراد معلول اشاره کرد و ابراز داشت: دوچرخه سواری برای من یک هدف است، همانطور که این ورزش برای افراد قطع عضو نیز حیاتی است و از تحلیل رفتن بدن این افراد جلوگیری می‌کند. این مهم می‌تواند برای همه معلولان امکان پذیر شود و من برای این که این فرهنگ را در کشور ترویج کنم برخلاف افراد معلول و قطع پایی که تلاش دارند مشکل خود را پنهان کنند به شکلی لباس می‌پوشم که پای مصنوعی‌ام مشخص باشد تا این نکته را به افراد سالم یادآور شوم که معلولیت، محدودیت و ناتوانی نیست. می‌خواهم به افراد معلول نیز بگویم که از معلولیت خود خجل نباشند و با انگیزه، امید و تلاش در مسیر عادی زندگی قرار بگیرند.
این مخترع جوان کشور در خصوص قیمت تمام شده محصولی که در دست ساخت دارد، گفت: زانوهایی که در کشورهای خارجی تولید می‌شود و با آن می‌توان دوچرخه سواری کرد بیش از ۱۰ هزار دلار قیمت دارد، یعنی معلول علاقمندی که در ایران بخواهد این زانو را تهیه کند باید بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون تومان هزینه کند. این در حالی است که بعد از چند ماه این زانو نیاز به تعمیر دارد و خراب می‌شود. اما زانویی که من ساخته‌ام با کیفیت مناسب برای یک معلول در کشور با کمتر از ۵۰۰ دلار وارد بازار ایران می‌شود؛ البته قیمت این محصول بستگی به خط تولید ما دارد که چه مقدار باشد اما در هر صورت از مدل خارجی بسیار ارزان‌تر است و با کیفیت مناسب تولید می‌شود و در صورت خرابی خدمات لازم در کشور برای تعمیر آن وجود دارد.
شعبانی اظهار داشت: تکمیل پروژه نیازمند حمایت مالی است و ما اکنون در مرکز رشد دانشگاه علوم پزشکی ایران به دنبال آماده سازی این زانو برای راه رفتن معلولان هستیم. اگر چه در حال حاضر با این زانو علاوه بر دوچرخه سواری می‌شود راه رفت اما برای راه رفتن راحت‌تر باید پروژه را تکمیل کنیم و برای تکمیل پروژه نیازمند حمایت مالی هستیم. من تا امروز با امکانات شخصی و فروش آثار هنری در نمایشگاه‌هایی که در طول سال در مکان‌های مختلف برپا می‌کنم توانسته‌ام کار را پیش ببرم اما باید مسؤولان و دلسوزان، افراد خیر و علاقمند به خودکفایی کشور وارد صحنه شوند تا ادامه مسیر را با کمک این عزیزان طی کنم. البته از دو نهاد بزرگ دولتی به من پیشنهاد وام داده‌اند اما باید بگویم پروژه در مرحله وام نیست و برای تکمیل کار نیازمند مبلغی بلاعوض هستیم تا نیاز ۱۰ هزار جانباز و معلول را که برای تهیه زانوهای معمولی در بازار تحریم شده امروز باید بیش از ۱۰۰ میلیون تومان هزینه کنند، رفع کنیم.
وی از امید به دیدار با وزیر بهداشت دکتر نمکی گفت و بیان داشت: هنوز موفق به دیدار با وزیر وقت بهداشت نشده‌ام و خیلی امیدوارم بتوانم دیداری با دکتر نمکی داشته باشم زیرا اطمینان دارم با توجه به نگاه وزیر بهداشت و رویکردی ایشان که نشان داده‌اند تکیه و نگاه به داخل و توان داخلی در حوزه‌های مختلف بهداشتی و درمانی دارند، بتوان روزنه امیدی برای پیشبرد اهدافمان داشته باشیم.
این مخترع جوان علت رفتن مغزها از کشور را نبود برنامه در مدیران برای جذب و استفاده از علم در مسیر نفع عامه مردم جهان دانست و بیان داشت: من کمی از بی مهری‌هایی که در این حوزه وجود دارد رنجیده خاطر هستم زیرا به واسطه رکورد دوچرخه سواری که دارم می‌توانم برای کشور افتخار آفرین باشم و با راه اندازی خط تولید پای مصنوعی می‌توانیم نیاز کشورهای جنگ زده اطراف مانند عراق و افغانستان را پاسخ دهیم اما توجهی در این دو حوزه وجود ندارد و من تنها در میانه راه ایستاده‌ام.
شعبانی اضافه کرد: من از سوی کشورهای خارجی پیشنهاد حضور داشته‌ام، در خصوص رکورد زنی با دوچرخه با یک پا نیز از من خواسته‌اند که به نام این کشورها رکاب بزنم اما من در کشورم ایستاده‌ام تا از حق ایران دفاع کنم و این افتخارات را برای کشورم کسب کنم اما متاسفانه فدراسیون جانبازان و معلولان در این خصوص هیچ حمایتی از من نکره است و حتی عضویت در این فدراسیون شرایط پیچیده‌ای دارد که من تا کنون موفق نشده‌ام. من تلاش دارم تا به زودی خزر تا خلیج فارس را زانوی ساخت دست خودم رکاب بزنم تا رکورد جهانی را بشکنم.