به گزارش مفدا، در ششمین آئین اهدای تندیس ملی فداکاری دانشجویان ایران، که چهاردهم آذر ماه در دانشگاه تهران برگزار شد، شروان شعاعی از جمله افرادی بود که به نمایندگی از وزارت بهداشت توانست این تندیس را دریافت کند.

شعاعی از سال ۷۴ تاکنون در زمینه فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی، مدیریتی و درمانی در آسایشگاه خیریه کهریزک ویژه سالمندان و معلولان اقدامات زیادی انجام داده است.

به مناسبت موفقیت اخیر شروان شعاعی در  ششمین آئین اهدای تندیس ملی فداکاری دانشجویان ایران  با وی به گفت وگو نشسته‌ایم که متن کامل این مصاحبه در ادامه می‌آید.

لطفا خودتان را معرفی کنید و بفرمایید فارغ التحصیل چه رشته ای هستید؟

شروان شعاعی هستم، متولد ۱۳۴۹ در کرمان، فارغ التحصیل رشته دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمان و در حال حاضر دانشجوی دکترای تخصصی پژوهش، پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران ( مرکز تحقیقات سلامت سالمندان و مرکز تحقیقات بیماری های غیرواگیر) هستم.

تندیسی که دریافت کردید به خاطر چه فعالیت هایی بوده است؟

فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی، مدیریتی و درمانی در آسایشگاه خیریه کهریزک ویژه سالمندان و معلولان از سال ۷۴ تاکنون، فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی، مدیریتی و درمانی در مرکز جراحی محدود وردآورد ویژه دندانپزشکی معلولان زیر بیهوشی از سال ۷۸ تاکنون و انجام فعالیت‌های درمانی، دندانپزشکی و پیشگیری در آسایشگاه بچه‌های آسمان ویژه معلولان جسمی- ذهنی از سال ۸۴ تا ۹۴، راه اندازی سازمان مردم نهاد مهرگان پرتو پژوه از سال ۸۷ با هدف ارتقای سلامت پایدار با آموزش محیط زیست، اجرای طرح ارتقای سلامت پایدار با آموزش همگانی محیط زیست در کرمان، طرح برگزیده سمن‌های  محیط زیستی کشور در سال ۹۵، مدیریت پروژه شنای طول خلیج فارس با همکاری سازمان امداد و نجات هلال احمر با شعار صلح و نوعدوستی ایرانیان و حفظ محیط زیست دریا در سال ۹۰ و ثبت نخستین رکورد جهانی شنای ایران از جمله اقدام‌هایی بوده که در آیین اهدای تندیس مد نظر قرار گرفته اند.

فعالیت‌های خیریه و عام المنفعه را از چه سنی و برای نیل به چه هدفی آغاز کردید؟

 فعالیت‌های داوطلبانه و اجتماعی را از سال ۱۳۵۶ با عضویت در جمعیت شیر و خورشد ایران و هلال احمر امروزی آغاز کردم. بر پایه آموزه‌های خانوادگی و الگوهای ارزشمندی که داشتم مانند پدربزرگ بزرگوارم دکتر علی اکبر شعاعی که بیشتر عمر خود را صرف درمان بیماران نیازمند کرد و هرگز چشمداشت مادی نداشت؛ اعتقاد دارم که همه ما موظفیم بخشی از زمان و توان خود را برای دیگران هزینه کنیم.

نحوه ورود به فعالیت‌های خیریه در دوران دانشجویی‌تان چگونه بوده است؟

در دوران دانشجویی فعالیت اصلی بنده راه اندازی کمیته های تحقیقات دانشجویی بود. پس از فارغ التحصیلی نیز همکاری خود را با آسایشگاه کهریزک آغاز کردم؛ ضمن اینکه امدادگر هلال احمر هم بوده‌ام. این فعالیت ها تا سال ۹۴ که دوره پی اچ دی را آغاز کردم ادامه داشته وبه امید خدا ادامه خواهد داشت.

 لطفا گزارشی از فعالیت‌های عام المنفعه و خیریه‌ای که در دوران دانشجویی انجام داده‌اید، برایمان بگویید؟

من دو هدف اصلی دارم. یکی ارتقای سلامت در گروه‌های با نیاز ویژه ( سالمندان و معلولان) و هدف دوم حفظ محیط زیست و ارتقای فرهنگ عمومی جامعه که  در این زمینه به ارتقای سلامت هم منجر خواهد شد. در این دو زمینه سالهاست فعالیت دارم. به جرات می‌توانم ادعا کنم در زمینه سلامت دهان سالمندان و معلولان، یکی از با تجربه ترین‌ها در کشور هستم که همراه با انجام فعالیت‌های مختف، کار علمی و پژوهشی هم انجام داده‌ام و این فعالیت‌ها را تا پیاده سازی برنامه ارتقای سلامت پایدار  دهان سالمندان و معلولان کشور ادامه خواهم داد و در این زمینه  توان تولید علم در سطح جهانی را دارم.

در بخش محیط زیست عمده تلاش بنده و همکارانم در سازمان مردم نهاد مهرگان، فرهنگ سازی بوده است. در همین راستا طی دو سال گذشته در دو روستای کرمان با همکاری شبکه بهداشتی-درمانی شهرستان بردسیر و معاونت بهداشتی کرمان، طرحی را پیاده سازی کردیم که جامعه محلی، بدون چشمداشت از دولت، برای بهبود محیط زیست و ارتقای سلامت خود تلاش کنند. این طرح به همت به‌ورزان و رابطان سلامت اجرا شد و همراهی مردم بومی بی نظیر بود. به زودی گزارش این کار منتشر خواهد شد وامیدوارم وزارت بهداشت با توجه به اهمیت بسیار بالای سلامت در راستای تفاهمنامه ای که با سازمان محیط زیست امضا کرده، پشتیبانی لازم را برای گسترش این طرح در سطح استان‌ها به عمل آورد.

  با توجه به اینکه فعالیت های خیریه جزو موارد غیرمرتبط با درس و دانشگاه است و از سویی هیچ انتفاعی شخصی در آن وجود ندارد، چه انگیزه ای باعث می‌شود شما همچنان این فعالیت‌ها را انجام دهید؟ آیا به درستان لطمه ای وارد نمی‌شود؟

فعالیت‌های خیریه ارتباطی به فعالیت درسی یا علمی و پژوهشی ندارد. یعنی مانعی نیست و بسیار هم کمک کننده است. من بیشترین دانش را در زمینه کار دندانپزشکی و محیط زیست از این فعالیت ها آموختم و انگیزه‌ام برای انجام فعالیت‌های داوطلبانه و مدنی کاملا درونی است.

نحوه حمایت دانشگاه و وزارتخانه از فعالیت تان چگونه است و آیا در این زمینه قائل به حمایت از سوی نهادهای دیگر هستید یا فعالیت هایتان شخصی است؟

هرگز هیچ گونه حمایتی نداشته‌ام. آقای دکتر عسگری رئیس دبیرخانه شورای تخصصی دندانپزشکی که از دوستان عزیز بنده هستند قول حمایت و همکاری داده‌اند . متاسفانه سال‌هاست که طرح های مربوط با ارتقای سلامت دهان سالمندان و معلولان به در بسته می‌خورد. در زمینه حماسه شنای طول خلیج فارس که یکی از بزرگترین دستاوردهای تلاش همت و غیرت جوانان ایرانی بود و با مدیریت یک پزشک انجام شد با وجود مکاتبات، هیچ واکنشی نه در دولت پیشین و نه در حال حاضر صورت نگرفته و این مساله جای تامل بسیار دارد که در شرایطی که رسانه‌ها و افکار عمومی، جامعه پزشکی را نشانه گرفته‌اند چرا افتخارات کسب شده توسط پزشکان به عنوان اعضای وزارت بهداشت نادیده گرفته شده است. بنده به پشتوانه توانمندی‌ها و انگیزه‌های شخصی راه را همچنان خواهم پیمود.

زمانی که فعالیت خیریه را آغاز کردید به دریافت جوایز وتندیس هایی مانند آنچه در ششمین آیین اعطای تندیس فداکاری به شما اعطا شد فکر می کردید؟ دریافت این تندیس یا قدردانی که در این مراسم از شما به عمل آمد چه تغییری در رسالت شما به عنوان یک دانشجوی فداکار ایجاد کرده است؟

در زمانی که من  فعالیت خیریه را آغاز کردم نه جایزه ای بود و نه تشویقی. یک احساس وظیفه بود که خوشبختانه هنوز هم به آن پایبندم. دریافت این جوایز خدا کند سبب گمراهی و خودبینی امثال بنده نشود و تنها ما را متوجه سنگین تر شدن رسالت مان کند.

 آقای شعاعی! تداوم برگزاری آیین اعطای تندیس فداکاری چه مزیت‌هایی دارد و چقدر می‌تواند انگیزه را برای دانشجویان در کارهای عام المنفعه و خیریه افزایش دهد؟

چنانچه ساختار آن، تعریف مفاهیم و مصادیق آن درست تر شود می‌تواند موثر باشد و هنوز راه درازی در پیش است.

 لطفا اگر نظری خصوص فعالیت‌های خیریه وعام المنفعه و برگزاری این گونه جشنواره‌ها دارید بفرمایید و اینکه چه راهکارهایی پیشنهاد می‌کنید که علاقه و انگیزه به انجام کارهای خیریه در دانشجویان بیشتر شود؟

دانشجویان امروزه متاسفانه کمترین مشارکت و حساسیت را نسبت به مشکلات اجتماعی دارند. فعالیت‌های داوطلبانه گاهی برایشان خنده دار است و بی‌معنی. البته این در همه عمومیت ندارد اما عموما چنین هستند؛ یا سرگرم مسائل مادی شده‌اند یا بازی‌های سیاسی. مشارکت مدنی را فراموش کرده‌اند چرا که نه در این زمینه آموزش می‌بینند نه الگویی دارند و نه بابت این فعالیت‌ها تشویق می‌شوند . نظام آموزش عالی ما باید به خودش بیاید.

و حرف پایانی؟

امیدوارم در زمینه گسترش دستاوردهای ۲۱ سال فعالیت بنده در شاخه سلامت دهان سالمندان و معلولان و همچنین سلامت وابسته به محیط زیست، وزارت بهداشت پشتیبانی لازم را انجام دهد. یکی از گمشده‌های ما در سلامت، توجه به  تاثیرات محیط زیست است . از سوی دیگر محیط زیست بی مانند کشورمان همچون مادری است که فرزندانش را در دامن خود پرورانده  و امروزه بیمار شده و نیازمند یاری ماست تا دوباره برای ما مادری کند. یاری کنید تا نظام سلامت به یاری محیط زیست برخیزد. مطمئن باشید از بسیاری راهکارها برای ارتقای سلامت ارزشمندتر است.