سکانس اول/ تشکیل ستاد رسیدگی به امور آزادگان در مرداد سال ۶۹
به گزارش مفدا؛ در ۲۴ فوریه ۱۹۸۶ قطعنامه ۵۸۲ توسط شورای امنیت سازمان ملل به تصویب رسید؛ که بند چهارم این قطعنامه به موضوع رسیدگی به وضعیت اسرای جنگ ایران و عراق اختصاص داشت.
در این میان استقبال عراقی‌ها از این بند بسیار زیاد بود؛ زیرا اسرای زیادی از کشور عراق در ایران به سر می‌بردند.
در ۱۷ مرداد سال ۶۹، مقامات کشورمان طی نامه‌ای به صدام که نسبت به برقراری صلح ابراز تمایل کرده بود، مفاد عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر را گوشزد شدند.
رئیس جمهور عراق در پاسخ به این نامه تصریح کرد «مبادله فوری و همه جانبه اسرای جنگ به هر تعدادی که در عراق و ایران به سر می‌برند، از طریق مرزهای زمینی و راه‌های دیگر مورد توافق صورت خواهد گرفت.
عراق خود را آغازگر این اقدام معرفی کرد و از روز جمعه ۱۷ اوت ۱۹۹۰ برابر با ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ به آن مبادرت ورزید.
مجلس شورای اسلامی ایران نیز در آذرماه ۶۸ مصوبه حمایت از آزادگان را تصویب کرد؛ به موجب این مصوبه در۲۲ مرداد سال ۶۹، ستاد رسیدگی به امور آزادگان تشکیل شد و سرانجام نخستین گروه از آزادگان سرافراز کشورمان در ۲۶ مرداد سال ۶۹ به میهن بازگشتند.
سکانس دوم/ ارسال نامه صدام خطاب به رهبر معظم انقلاب اسلامی
زمین ایران سر از پا نمی‌شناسد؛ زیرا بنا بود مردانی بر روی آن پا گذراند که سال‌ها قبل برای حفظ تمامیت این خاک قدم بر صحنه نبردی حقیقی و سخت گذاشته بودند. نبردی که باید در آن سر داد و جان را به محبوب یگانه دنیای خلقت تسلیم کرد.
رادیو بغداد در صبح روز ۲۴ مرداد ماه، خبر ارسال نامه‌ای را از سوی صدام و خطاب به رهبر انقلاب اسلامی و رییس جمهوری، اعلام می‌کند.
این خیر شادی زادیدو الوصفی را برای اسیران ایرانی به دنبال داشت؛ اسیرانی که به اعتراف فرماندهای بزرگ عراقی در دوران اسارت در اردوگاه‌های عراق یک حکومت اسلامی کوچک را ایجاد کرده بودند.
مردانی که چهره‌های بزرگی مانند سید آزادگان؛ حجت الاسلام «علی اکبر ابوترابی فرد»را به جهان معرفی کرده بودند.
اما این مردان که در اسارت از نوجوانی به جوانی و از جوانی به میانسالی رسیده بودند و اکنون مایه افتخار و مباهات ملت ایران به شمار می‌رفتند باز هم غمی بزرگ را بر دل داشتند و آن نبود امام (ره) در هنگام باگشتشان به وطن بود.
این دلتنگی را می‌توان در قلب امام (ره) در هنگام حیات دید که در خصوص اسیران دوران دفاع مقدس فرمودند« اگر روزی اسرا برگشتند و من در میان شما نبودم، سلام مرا به آن‌ها برسانید و بگویید خمینی در فکرتان بود».
سکانس سوم/ لحظه گام نهادن اسیران ایرانی بر خاک کشور
سه سال پس از آتش بس جمهوری اسلامی ایران و رژیم بعث عراق، در ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ اولین گروه هزار نفره از رزمندگان ایران که در عراق اسیر بودند از مرز خسروی وارد خاک ایران شدند.
لحظه ورود این اسیران آزاده لحظه‌ای باشکوه خصوصا برای خانواده‌هایی بود که سال‌های سال از عزیر اسیر خود دور و بی خبر بودند.
صحنه اشک‌ها و لبخندها، تضاد زیبایی از شادی و شعف بی اندازه در کنار فشار سال‌های جدایی بود؛ که تمام ایران را در برگرفته و موجبات به تصویر کشیده شدن عاشقانه‌های بسیاری شد.
خاکی که این دلاور مردان حتی اجازه گرفتن یک وجبش را به دشمنان نداده بودند از گام نهادن اسیران آزاده بر سینه خود افتخار می‌کرد.
با این وجود باز این اسیران دلاور و آزادگان سربلند بودند؛ که خم شده بر خاک ایران اسلامی بوسه می‌زنند.
در طی هشت سال دفاع مقدس، حدود ۴۵ هزار رزمنده ایرانی به اسارت ارتش متجاوز عراق درآمدند؛ از این تعداد تنها ۴۰ هزارتن در نتیجه تبادل اسرا به میهن بازگشتند.
به دیگر معنا حدود پنج هزار نفر از اسرای ایرانی نیز یا در اردوگاه‌های رژیم بعث در نتیجه شکنجه‌های ظالمانه مزدوران بعثی به شهادت رسیدند و یا با عدم همکاری رژیم صدام، نامشان در لیست مفقودالاثرین جای گرفت.
این روز بزرگ را به خانواده تمامی آزادگان کشورم تبریک می‌گویم.
ارسال نظر