به گزارش مفدا، کیایی درباره این ویژگی‌اش به ستاد خبری سومین جشنواره فیلم سلامت می‌گوید: من چیزی جدا از مردم و جامعه ام نیستم. اگر اتفاقی تلخ مثلا مثل حادثه پلاسکو اتفاق بیفتد، همه مردم ایران درگیرش هستند. اتفاقاتی از این دست در هر جای دنیا اتفاق در دلش داستانک‌ها و درام‌هایی شکل می‌گیرد که می‌تواند تخیلی یا درام‌هایی باشد که نویسنده از زاویه دید خودش به موضوع نگاه می‌کند. اساسا همه فیلم‌های من کمدی نبوده‌اند و اگر فیلم‌های جدی‌ای مثل «عصر یخبندان» یا «خط ویژه» را ساختهام، زیر متن همه اش یک لحن شوخی و طنز جریان دارد که به نوعی می توانم بگویم سبک من است و روشی است که برای فیلمسازی و گفتن حرف هایم سراغش می روم! من در فیلمنامه‌هایم به نظر مخاطب نگاه می‌کنم و کلا طوری کار می کنم تا تماشاگر از فیلم دیدن در سینما احساس رضایت کند. از سوی دیگر فاکتورهای این مهم را رعایت می‌کنم و سعی دارم قصه بگویم و فیلم استاندارد بسازم. همه اینها باعث می‌شود مخاطبان از فیلم‌هایم استقبال کنند.
او ادامه داد: واقعیتش این است که من دوست ندارم فیلمسازی باشم که مرتب به مردم بدبختی ها و مشکلاتشان را یادآوری می‌کند، آن هم با زشت ترین حالت ممکن! من می‌خواهم مردم وقتی فیلم من را می‌بینند لبخند بر لب داشته باشند و چیزی درونشان رسوب کرده باشد که باعث بشود به آن موضوع فکر کنند. به مضامینی مثل عدالت و حق خواهی!
کارگردان «چهارراه استانبول» در ادامه گفت: ما در کشور غمگینی زندگی می کنیم. اغلب مردم ما با خنده بیگانه هستند. جدای تمام مشکلات اقتصادی و سیاسی در فرهنگ ما روی موضوع خنده کار نشده است. مردم حواسشان به این موضوع نیست که خنده چقدر بر روی سلامت تاثیر دارد.
کیایی گفت: اصولا خندیدن به نوعی ورزش برای عضلات صورت است . خندیدن ضربان قلب را افزایش می‌دهد و خون رسانی به بدن بهتر می‌شود. اینها تنها بعد جسمانی قضیه است! بی تردید خندیدن در بهبود روابط انسانها کمک می کند.
او گفت: فراموش نکنیم خنده هزینه کلانی نمی‌خواهد. قطعا خندیدن فواید بسیاری دارد که مسئولان به این سرمایه مهم بی توجه هستند.

سومین جشنواره فیلم سلامت با هدف نمایش آثار ایرانی با محوریت نقش سلامت در زندگی انسان و با شعار «سلامت برای همه؛ اجتماعی شدن سلامت» از تاریخ ۱ تا ۵ شهریور ۹۷ به ریاست سید محمدهادی ایازی و دبیری محمد کیاسالار برگزار می‌شود.