گاهی یک «حالت چطور است؟»، یک شنیدنِ بی‌قضاوت و یک همراهی ساده، می‌تواند آغاز دوباره‌ای برای کسی باشد که در سکوت، روزهای سختی را پشت سر می‌گذارد.

روز جهانی پیشگیری از خودکشی، بیش از آنکه یادآور یک مسئله تلخ باشد، دعوتی است به دیدن، شنیدن و کنار هم بودن؛ دعوتی برای اینکه هیچ‌کس احساس نکند در سختی‌های زندگی تنهاست.

در محیط دانشگاه، جایی که دانشجویان و کارکنان در مسیر رشد، یادگیری و ساختن آینده گام برمی‌دارند، توجه به سلامت روان یک ضرورت است. گاهی فشارهای تحصیلی، مشکلات فردی، دغدغه‌های خانوادگی یا نگرانی‌های آینده، ذهن و دل انسان را خسته می‌کند؛ اما هیچ مسئله‌ای نباید بدون شنیده‌ شدن و حمایت باقی بماند.

بیاییم مراقب یکدیگر باشیم؛

با مهربانی بپرسیم، با صبوری گوش کنیم، قضاوت نکنیم و در صورت نیاز، فرد را برای دریافت کمک تخصصی همراهی کنیم.

به یاد داشته باشیم که کمک خواستن نشانه ضعف نیست؛ نشانه شجاعت و اهمیت دادن به زندگی است.

امروز با خود عهد کنیم که سفیران امید باشیم؛

چرا که گاهی یک کلام امیدبخش، یک همراهی صمیمانه و معرفی به موقع برای دریافت خدمات مشاوره‌ای، می‌تواند مسیر زندگی یک انسان را تغییر دهد.

زندگی ارزشمند است؛

بیاییم برای حفظ امید، برای شنیدن یکدیگر و برای ساختن محیطی امن‌تر و مهربان‌تر، سهم خود را ادا کنیم.

دکتر وفایی نژاد

رئیس اداره مشاوره و سبک زندگی اسلامی ـ ایرانی

دانشگاه علوم پزشکی دزفول