قرن‌ها پیش، روزگار بدین گونه بود که آسمان این سرزمین، هر روز تاریک‌تر از دیروز می‌گشت. نه از ابر، بلکه از ترس اژدهایی که ضحاک نام داشت. کوچه‌ها پر از زمزمه ترس بود و خانه‌ها پر از بغضی که فروخورده شده بود.روزها می‌گذشت، ولی کسی جرئت سخن گفتن نداشت. تا اینکه... یک روز، بین همین مردم کوچه و بازار، کسی پیدا شد که خونش به جوش آمد. کسی که نه سپهسالار بود، نه وزیر، نه درباری. یک مرد ساده از دل کارگاه آهنگری.