تصور کنید: پیامبری در بازگشت از آخرین حج خود، در بیابانی سوزان و در لحظه‌ای که جامعه اسلامی تازه جان گرفته بود، ناگهان دستور توقف کاروان را می‌دهد. پنجاه هزار نفر در گرما، زیر آفتاب داغ حجاز، متوقف می‌شوند. چرا؟ چون بحرانی بزرگ در راه است: بحران «واگذاری قدرت» و «وفاداری به عهد».

نکته شگفت‌انگیز این است که پیامبر (ص) در آن خطبه، پیش از اعلام «مَن کُنتُ مَولاه فَهذا عَلِیٌّ مَولاه»، بیش از ده‌بار از مردم برای «وفاداری به پیمان‌ها» و «پاسداشت امانت» تعهد می‌گیرد. یعنی غدیر، یک رویداد سیاسی صرف نیست؛ بلکه یک دوره «آموزش وفاداری» است.

امروز ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که پیمان‌شکنی، فراموشی خدمات یکدیگر و فرصت‌طلبی در لحظات بحرانی، به فرهنگ عمومی بدل شده است. در کسب‌وکار، در دوستی، در سیاست و حتی در خانواده، کمتر کسی به «عهد» پایبند می‌ماند. شعار غدیر این است: «وفادار باش، حتی اگر هزینه بدهی.»

غدیر به ما می‌آموزد که مدیریت یک جامعه یا سازمان، فقط به هوش و قدرت نیست. به «تعهد اخلاقی» و «زمان‌شناسی» است. پیامبر در آخرین سال عمر خود، این فرصت را از دست نداد تا تکلیف رهبری آینده را روشن کند. او نگفت بعداً تصمیم می‌گیریم؛ گفت الان، همین الان، در این گرما.

پس عید غدیر، عید «صداقت در بحران» است. عید کسی است که در روزهای سخت، به جای فرار، می‌ایستد و می‌گوید: «من با عهد خودم زنده‌ام.» بیایید غدیر را فقط به خاطر علی (ع) بزرگ نداریم؛ به خاطر الگویی از غیرت و مسئولیت‌پذیری که نسخه امروزی‌اش، نجات‌بخش روابط انسانی ماست.