به گزارش مفدا لارستان؛ در تماسی تلفنی با سوگند حبیبی، دانشجوی رشته بهداشت محیط ورودی ۱۴۰۴ علوم پزشکی لارستان که در دانشکده بهداشت اوز مشغول به تحصیل است و با کسب مدال طلا در پانزدهمین المپیاد ورزشی دانشجویان دختر دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور، نام این مجموعه علمی را در عرصه ملی طنین‌انداز کرد، به گفتگو نشستیم.

از شما سپاسگزارم که وقت ارزشمندتان را در اختیار ما قرار دادید. مصاحبه ما را با مخاطبان سایت دانشکده، که مشتاق شنیدن از احساسات و تجربیات شما هستند، آغاز می‌کنیم.

ابتدا صمیمانه این افتخار بزرگ را به شما، خانواده محترمتان و تمامی جامعه دانشگاهی تبریک می‌گویم. در اولین لحظه ایستادن بر سکوی قهرمانی، چه احساسی داشتید؟

_بسیار سپاسگزارم، واقعاً توصیف آن لحظه سخت است، یک هیجان عجیب توام با غرور و افتخار، همه خستگی‌های مسیر طولانی در آن لحظه محو شد و فقط به این فکر می‌کردم که توانسته‌ام نام دانشکده علوم پزشکی لارستان را بلندآوازه کنم برایم یک حس خوب، عمیق و بی‌نظیر بود. یاد مربیان، خانواده و دوستانم افتادم که بی‌چشمداشت حمایتم کردند.

همانطور که می‌دانید، شما به عنوان یک دانشجوی علوم پزشکی، در کنار حجم قابل توجه درس و تحصیل، به یک قهرمانی ملی در سطح دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور نیز دست یافته‌اید، چگونه بین دو حوزه سنگین تحصیل و تمرینات حرفه‌ای تکواندو، تعادل برقرار می‌کنید؟

_برنامه‌ریزی و نظم، کلید اصلی کار من است. من برای خودم یک برنامه هفتگی دقیق دارم که ساعات مطالعه، تمرین، استراحت و حتی زمان‌های تفریح در آن مشخص است. سعی می‌کنم در ساعات حضور در کلاس و مطالعه، کاملاً متمرکز باشم تا بازدهی بالایی داشته باشم و زمان کافی برای تمرین را از دست ندهم. گاهی واقعاً سخت است، اما عشق به تکواندو و علاقه به رشته تحصیلی‌ام این انرژی را به من می‌دهد که برای هر دو حداکثر تلاشم را بکنم. حمایت اساتید دانشکده که شرایط ورزشی من را درک می‌کنند نیز بسیار کمک کننده بوده است.

رقابت‌ها در ساری چطور بود؟ به نظر می‌رسد در مراحل حذفی با حریفان سرسختی از دانشگاه‌های معتبر روبرو بودید، سخت‌ترین مبارزه شما کدام بود و چگونه بر فشار روانی چنین رقابت‌های ملی غلبه کردید؟

_فضای المپیاد بسیار پرشور و رقابتی بود. بهترین ورزشکاران از سراسر کشور جمع شده بودند. هر مبارزه چالش خاص خودش را داشت، شاید مبارزه نیمه نهایی که منجر به صعود من به فینال شد، از نظر فنی و تاکتیکی حساسترین آن‌ها بود. برای کنترل استرس، سعی می‌کردم فقط روی اجرای تکنیک‌هایی که بارها در تمرین انجام داده بودم و توصیه‌های مربی‌های عزیزم، سرکار خانم محمودوند بحوض و سرکار خانم دژآلون، تمرکز کنم. نفس‌های عمیق و تکیه بر اعتماد به نفس ناشی از تمرینات سخت، کمک زیادی به من کرد. در نهایت، من فقط به جنگیدن تا آخرین لحظه فکر می‌کردم.

فکر می‌کنید این موفقیت ورزشی چه تأثیری بر روحیه شما به عنوان یک دانشجوی علوم پزشکی و آینده حرفه‌ای شما دارد؟

_ تکواندو به من انضباط، صبر، پشتکار و اعتماد به نفس را آموخته است. این ویژگی‌ها نه تنها در زمین مسابقه، که در زندگی تحصیلی و حرفه‌ای آینده‌ام در حوزه بهداشت محیط نیز کاملاً به کار می‌آید. به من یاد داده که برای رسیدن به هدف، باید برنامه‌ داشت، تلاش کرد و هرگز تسلیم نشد. مطمئنم این روحیه جنگنده در مواجهه با چالش‌های علمی و کاری آینده نیز یاور من خواهد بود.

به عنوان یک الگو برای سایر دانشجویان، به ویژه دانشجویان دختر، چه پیامی دارید؟ و آیا حمایت‌های دانشکده را در این مسیر مؤثر می‌دانید؟

_ به همه دوستانم، به ویژه دختران می‌گویم که استعدادهای خود را باور کنند و برای شکوفایی آنها، بدون ترس از چالش‌ها، تلاش کنند. ما می‌توانیم در کنار تحصیل جدی و هدفمند، در زمینه‌های مورد علاقه‌مان مثل ورزش، هنر یا فرهنگ نیز بدرخشیم. این موضوع به زندگی ما عمق و نشاط بیشتری می‌بخشد. در مورد حمایت دانشکده باید بگویم که واقعاً قدردان زحمات و پیگیری‌های مسئولین مجموعه، معاونت فرهنگی دانشجویی دانشکده، مدیر تربیت بدنی مجموعه و به ویژه مربیان پرتلاشم، خانم دژآلون و خانم محمودوند بحوض، هستم. اگر این حمایت‌ها نبود، مسیر بسیار دشوارتر می‌شد. امیدوارم این موفقیت، سرآغاز درخشش‌های بیشتر دانشجویان در همه عرصه‌ها باشد.

و سوال آخر، هدف بعدی شما در عرصه تکواندو چیست و آیا چشم‌اندازی برای حضور در اردوهای تیم ملی دارید؟

_ هدف من ادامه راه و پیشرفت روزافزون است. قطعاً کسب این عنوان، انگیزه‌ام را برای تمرینات سخت‌تر و هدف‌های بالاتر مثل حضور در تیم ملی دانشجویان و یا حتی رقابت‌های بین‌المللی افزایش داده است. البته این مسیر نیازمند تمرکز و تلاش بسیار است و من خود را برای آن آماده می‌کنم. قدم به قدم پیش می‌روم و توکل به خدا اولین شرط حرکت من است.

مجدداً از وقتی که در اختیار ما گذاشتید صمیمانه تشکر می‌کنیم. آرزو دارم این مدال طلا شروع درخشش‌های شما در مسیر پرافتخار زندگی‌تان باشد. برای شما در تمام مراحل تحصیل، ورزش و زندگی، سلامتی و موفقیت روزافزون آرزومندم. به امید دیدار دوباره شما بر روی سکوهای جهانی.