آیت الله العظمی جوادی آملی، حکیم متأله و از دانشمندان برجسته معاصر، یکی از مفسران ژرف‌اندیش قرآن کریم است که به خاطر نبوغ و خلاقیت علمی خود، جایگاه ویژه‌ای در عرصه علوم اسلامی دارد. او با بهره‌گیری از اساتید بزرگ و تلاش در راستای معرفت و معنویت، به جامعیت در علوم عقلی و نقلی دست یافته و هزاران شاگرد مستعد را در مکتب فکری خود پرورانده است. آثار عمیق او در دنیای علم و معرفت، نشان‌دهنده ژرفایی اندیشه و تعهد اخلاقی‌اش است و صلابت و اتقان رفتاری او، اُسوۀ سالکان کوی علم و عمل به شمار می‌آید. اُنس و حشر طولانی او با قرآن کریم، در تعلیم‌ها و رهنمودهای انسان‌ساز و فرهنگ‌گسترش به وضوح نمایان است.
آیت الله جوادی آملی در سال ۱۳۱۲ شمسی (۱۹۳۳ میلادی) در خانواده‌ای روحانی در آمل، استان مازندران چشم به جهان گشود. او با گذراندن تحصیلات ابتدایی و به دلیل علاقه خانوادگی به روحانیت، در سال ۱۳۲۵ شمسی (مطابق ۱۹۴۶ میلادی) به حوزه علمیه آمل وارد شد. در این حوزه، از محضر پدر بزرگوارش، مرحوم حجت الاسلام میرزا ابوالحسن جوادی آملی و دیگر شخصیت‌های علمی آن زمان بهره‌مند شد و مقدمات علوم حوزوی را به مدت پنج سال آموخت. همچنین پایه‌های سلوک معنوی و اخلاقی او در مدرسه امام حسن عسکری (علیه‌السلام) مستحکم شد.
در سال ۱۳۲۹ شمسی (مطابق ۱۹۵۰ میلادی) به تهران هجرت کرد و به مدت پنج سال در مدرسه مروی به تحصیل علوم دینی در محضر شخصیت‌های علمی بزرگ، از جمله شیخ محمدتقی آملی و علامه حاج شیخ ابوالحسن شعرانی پرداخت. در کنار دروس فقه و اصول، او به فراگیری علوم عقلی و عرفانی نیز اهتمام ورزید و همزمان تدریس علوم اسلامی را آغاز کرد.
در سال ۱۳۳۴ شمسی (مطابق ۱۹۵۵ میلادی) به حوزه علمیه قم هجرت کرد و نهایی‌ترین دروس تخصصی حوزوی را تحت نظر استادانی چون آیت الله سیدمحمد حسین بروجردی و حضرت امام خمینی (ره) فرا گرفت. آیت الله جوادی تدریس علوم عقلی را از دوران دانش‌اندوزی در حوزه علمیه تهران آغاز کرد و اکنون نزدیک به شصت سال از عمر پربرکت تدریس او می‌گذرد. آثار او در علوم عقلی، به ویژه در فلسفه، کلام و عرفان، نشان‌دهنده تأثیر عمیق او بر دانشجویان و محققان است.
آیت الله العظمی جوادی آملی که ۱۳ سال محضر قائد بزرگ انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی (ره) را درک کرده و از اندیشه‌ها و خلق و خوی او الهام گرفته بود، پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، از زمینه‌سازان انقلاب به شمار می‌رفت. او با ترویج افکار مترقی امام خمینی، جامعه را به تأسی و تقلید از ایشان سوق می‌داد و به همین دلیل، چند بار در دوران ستمشاهی به دلیل تبلیغ و سخنرانی ممنوع و بازداشت شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، در سال ۱۳۵۸ شمسی (مطابق ۱۹۷۹ میلادی) با حکم امام خمینی (ره)، به مسند قضاوت قرار گرفت و به عضویت شورای عالی قضایی درآمد. او در این نهاد، مسئولیت تهیه پیش‌نویس لوایح قضایی را بر عهده داشت و در انتخابات مجلس خبرگان رهبری (دور اول و دوم) نیز از سوی مردم استان مازندران به نمایندگی آن مجلس برگزیده شد.
آیت الله العظمی جوادی آملی، پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سفرهای تبلیغی برون‌مرزی متعددی به کشورهای مختلف از جمله آمریکا، ایتالیا، فرانسه، انگلستان، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی سابق داشته است. مهم‌ترین این سفرها، سفر به مسکو در سال ۱۳۶۷ شمسی (مطابق ۱۹۸۸ میلادی) برای ارائه و تبیین پیام امام خمینی به میخائیل گورباچف و همچنین سفر به نیویورک در سال ۱۳۷۹ شمسی (مطابق ۲۰۰۰ میلادی) برای ارائه پیام رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت الله خامنه‌ای به نشست هزاره ادیان بود.
اکنون، آیت الله جوادی آملی همچنان به تدریس تفسیر قرآن کریم و خارج فقه ادامه می‌دهد و به عنوان یک مرجع دینی و علمی، در تولید اندیشه‌های متعالی در عرصه‌های مختلف علوم عقلی و نقلی نقش‌آفرینی می‌کند. او با پاسخگویی به مراجعات علمی و عملی جامعه اسلامی و رصد حرکت‌های علمی و فرهنگی جهانی، رسالت خود را در جامعه جهانی با رهنمودها و هدایت‌های عالمانه و حکیمانه ایفا می‌نماید.
ارسال نظر