به گفته‌ی استاد اکبر بهرامی، اختلالات زبانی (Language Disorders) زمانی بروز می‌یابند که فرد در درک یا بیان زبان دچار مشکل شود، در حالی‌که هیچ اختلالی در گفتار یا شنوایی وجود ندارد.

او توضیح داد: «فرد ممکن است بداند چه می‌خواهد بگوید اما نتواند آن را به‌درستی بیان کند، یا هنگام شنیدن، مفهوم جملات را درک نکند.»

استاد بهرامی با اشاره به انواع این اختلالات افزود: «اختلال زبان دریافتی» با مشکل در فهم دستورها و مفاهیم همراه است، «اختلال زبان بیانی» شامل دشواری در جمله‌سازی و واژه‌یابی است، و در «اختلال ترکیبی» هر دو جنبه درک و بیان آسیب می‌بینند.

وی همچنین اختلال زبان رشدی (DLD) را یکی از شایع‌ترین انواع دانست که حدود یک کودک از هر ۱۴ کودک را درگیر می‌کند و علت مشخصی ندارد.

به گفته این کارشناس، آفازیا نیز یکی از اختلالات زبانی است که معمولاً پس از سکته مغزی بروز می‌کند و بر گفتار، درک و نوشتار اثر می‌گذارد. نوع دیگر، اختلال زبان کاربردی یا گفتار اجتماعی است که در آن فرد در استفاده از زبان در موقعیت‌های اجتماعی دچار مشکل می‌شود.

او درباره درمان توضیح داد: «درمان اختلالات زبانی فرآیندی مرحله‌به‌مرحله است و شامل ارزیابی تخصصی، تعیین اهداف درمانی، مداخلات گفتاردرمانی و همکاری والدین و معلمان می‌شود.

توقف ناگهانی درمان می‌تواند روند پیشرفت را مختل کند.» بهرامی با اشاره به روز جهانی آگاهی از اختلال زبان رشدی (DLD Awareness Day) گفت: شعار جهانی امسال “You can’t see DLD” — «نمی‌توانی DLD را ببینی» است؛ چراکه DLD اختلالی نامرئی است و افراد مبتلا ممکن است ظاهری طبیعی داشته باشند، اما در ارتباط زبانی با مشکلات جدی مواجه باشند.

وی در پایان تأکید کرد: «اختلالات زبانی تنها مشکل در گفتن کلمات نیستند، بلکه بر درک، بیان و ارتباط انسانی تأثیر عمیق می‌گذارند.

آگاهی، حمایت خانواده و استمرار درمان می‌تواند کیفیت زندگی این افراد را به‌طور چشمگیری بهبود بخشد.»

مصاحبه خبر:سید سپهر طیباًطیبا دانشجوی کارشناسی شنوایی شناسی

تنظیم خبر: زهرا سلیمانی دانشجوی کارشناسی بهداشت عمومی