۱۶ اکتبر ۱۸۴۶، روزی بود که پزشکی برای همیشه تغییر کرد. در آن روز، دکتر ویلیام مورتون در بیمارستان عمومی ماساچوست برای نخستین‌بار از گاز اتر برای بیهوشی استفاده کرد؛ عملی که روی بیماری به نام گیلبرت ابوت انجام شد و نامش تا همیشه در تاریخ علم ماندگار شد.
از همان لحظه، علم جدیدی متولد شد — بیهوشی؛ پلی میان درد و آرامش، میان ترس و نجات.

بیهوشی یعنی تجربه‌ی جراحی بدون رنج. برخلاف تصور بسیاری، بیهوشی فقط خوابیدن بیمار نیست. پشت این خواب، مجموعه‌ای از دانش فیزیولوژی، داروشناسی و مهارت فنی قرار دارد که تمام هدفش حفظ جان و آرامش بیمار است.

جالب است بدانید بی‌حسی در اتاق عمل انواع مختلفی دارد. بی‌حسی موضعی برای ناحیه‌ای کوچک و کوتاه‌مدت استفاده می‌شود، بی‌حسی منطقه‌ای مثل اسپاینال یا اپیدورال، قسمت‌های بزرگ‌تری از بدن را بی‌حس می‌کند، و بیهوشی عمومی بیمار را وارد خوابی کنترل‌شده و بدون آگاهی می‌کند تا هیچ دردی احساس نکند.

کار متخصصان بیهوشی و کارشناسان هوشبری از لحظه‌ی ورود بیمار به اتاق عمل شروع می‌شود، نه فقط وقتی که دارو تزریق می‌شود. آن‌ها وضعیت جسمی بیمار را پیش از عمل بررسی می‌کنند، در طول جراحی لحظه‌به‌لحظه علائم حیاتی مثل فشار خون، ریتم قلب، اشباع اکسیژن، تهویه و حتی دمای بدن را پایش می‌کنند، و بعد از عمل هم تا اطمینان از بیداری کامل بیمار، کنارش می‌مانند.

بیهوشی یعنی دقت در کنار آرامش. علمی که در آن هر ثانیه، هر عدد روی مانیتور، و هر نفس بیمار معنا دارد و به دقت پایش می‌شود.

امروزه، با وجود پیشرفت‌های شگفت‌انگیز در داروها، تجهیزات مانیتورینگ و روش‌های جدید بیهوشی، ایمنی بیماران به بالاترین سطح در تاریخ پزشکی رسیده است. اما هنوز هم مهم‌ترین بخش ماجرا، انسانی است که پشت مانیتور ایستاده — کسی که در سکوت، و با دقت بسیار مراقب نفس‌های بیماران است.

۱۶ اکتبر، روز جهانی بیهوشی، یادآور قهرمانانی است که حضورشان تکیه‌گاه جان بیماران است. این روز بر متخصصان و کارشناسان رشته‌ی بیهوشی، جامعه‌ی پزشکی و کادر درمان مبارک باد.