شبی شروع شد که هیچ‌کس نبود جز من و یه دلتنگی تاریک... تا رسیدم به یه پست ساده: «مفدا عضو می‌پذیرد» از همون لحظه، قصه‌ای شروع شد که حالا، بعد ۴ سال، هنوز ادامه داره... مفدا فقط یه رسانه نبود؛ یه آغوش بود، یه کلاس زندگی، یه راه روشن وسط شب‌های خاموش. اینجا جایی بود که از «هیچی بلد نیستم» رسیدم به «من عضوم، من بلدم، من می‌تونم...» و حالا که فارغ‌التحصیل شدم، پایان راه نیست... من هستم، تا جایی که مفدا جهانی بشه.