به گزارش مفدا گلستان،در قرن بیستم میلادی سیاست‌هایی در تضعیف و تحقیر باور اسلامی به صورت هماهنگ در برخی ممالک اسلامی اغاز شد؛ در ترکیه کمال آتاتورک، در ایران رضاخان و در افغانستان امان‌الله خان عهده دار این امر بودند و وجه مشترک همه آن‌ها این بود که از طرف غربی ها بخصوص انگلیس حمایت و هدایت می‌شدند.

در ایران برای آماده ساختن زمینه کشف حجاب، مجلس در ششم دی ماه ۱۳۰۷، قانون متحدالشکل نمودن لباس‌ها را تصویب کرد. بر اساس این قانون، پوشیدن کت و شلوار و کراوات و کلاه فرنگی برای مردان، الزامی شد.

همچنین در سال۱۳۱۴، جایگزینی استفاده از کلاه شاپو در سراسر کشور اجباری شد، که این ها خود مقدمه قانون کشف حجاب زنان در 13 فروردین 1314 شد و جالب تر اینکه برای اهانت بیشتر به زنان چادری، روسپیان حق بی‌حجاب شدن نداشتند!

روحانیون در مقابل این توطئه ساکت ننشستند و به مخالفت پرداختند، بخصوص آیت الله قمی که برای گفتگو با رضاشاه به تهران رفته بود بازداشت شده بود. به دنبال این مسائل مسجد گوهرشاد چند روزی محل اجتماع و سخنرانی روحانیون بود، به شهربانی مشهد دستور داده شد وعاظ معروف را دستگیر کنند، اما روحانیون خصوصا شیخ محمدتقی گنابادی معروف به بهلول عقب ننشستند.

بخصوص که اولین بازخورد در موضوع کشف حجاب در جشن شیراز نمود پیدا کرد که تعدادی از دختران جوان به صورت بی‌حجاب در آن به پایکوبی و رقص پرداختند که نگرانی گسترده علما و طیف مذهبی را در پی داشت.

سرانجام به دستور رضاشاه در روزهای 20 و 21 تیر ماه 1314 ش مسجد گوهرشاد که مملو از جمعیت معترض بود مورد حمله قشون قزاق قرار گرفت، که در آن حرمت حرم مقدس رضوی را شکستند و مردم را به خاک و خون کشیدند که در آن حدود ۱۵۰۰ نفر کشته و تعدادی نیز زخمی و یا به اسارت نیروهای قزاق در آمدند.

فاجعه خونین حمله به مسجد گوهرشاد یکی از اوراق ننگین تاریخ در دوره رضاخان می باشد ولی از سوی دیگر نشان از عفت و پاکی زنان و مردان این مملکت در درازنای تاریخ و جان دادن آن ها در این مسیر مقدس است.

از این رو پس از انقلاب اسلامی در تقویم رسمی این روز به عنوان روز عفاف و حجاب نامگذاری شده است.