به بهانه هفته ملی جمعیت، به سراغ یکی از موفق ترین زنان شاغل در مجموعه علوم پزشکی گراش رفته و راز موفقیت وی در برقراری توازن بین نقش های مختلف وی به عنوان مادر، همسر و رییس دانشکده پزشکی علوم پزشکی گراش را جویا شدیم.

متن کامل مصاحبه را در زیر بخوانید :

لطفا خودتان را معرفی کنید

پریسا کاملی، دکترای تخصصی رادیوآنکولوژی و در سمت های بخش رادیو آنکولوژی و معاونت آموزشی بیمارستان امیرالمومنین علی (ع) گراش و سرپرست دانشکده پزشکی دانشکده علوم پزشکی گراش مشغول به فعالیت هستم. همچنین بنده متاهل بوده و به لطف و عنایت خداوند دارای یک فرزند به نام محمد حسن هستم.

به عنوان یک زن موفق در حرفه پزشکی، چطور بین مسئولیتهای شغلی و خانوادگی تعادل برقرار میکنید؟

به طور کلی مادران شاغل هم زمان در چند جهت فعالیت می کنند. از یک طرف دوست داریم برای فرزندانمان یک مادر نمونه و بی نظیر باشیم ، از یک طرف می خواهیم برای همسرمان یک همسر بی نقص باشیم و همچین دوست داریم در شغلمان پیشرفت کنیم و بهترین نسخه خودمان در آن وضعیت شغلی باشیم و این اتفاق رخ نخواهد داد مگر اینکه فرد بخواهد یک تعادلی را ایجاد کند، ایجاد این تعادل و توازن بین این سه نقش مختلف برای یک مادر شاغل اگر چه کار آسانی نیست ولی شدنی است، می شود اولویت بندی کرد . در بعضی مواقع ممکن است وضعیت خانواده ، وضعیت درسی کودک و وضعیت روحی وی به گونه ای باشد که فرزندم اولویت داشته باشد و ممکن است بخواهم در آن زمان ها یک مرخصی کوتاه مدت بگیرم و گاها ممکن است همسرم به حمایت بیشتر من نیاز داشته باشد ، همچنین ممکن است در شغلم بخواهم یک دوره های پرکار و پر فشاری داشته باشم که شغل من در اولویت قرار می گیرد و در واقع باید یک تعادل صحیح بین این ها برقرار شود البته با همه ی تلاش هایی که من و امثال مادران شاغل همچون من انجام می دهیم همیشه این اتفاق نمی افتد و برخی اوقات احساس می کنیم که در یک یا حتی در دوتا از این جهت ها خیلی خوب عمل نکرده ایم اما حمایت های خانواده می تواند به مدیریت بهتر این چالش ها کمک کند.

چه چالشهایی در مسیر شغلی خود به عنوان یک مادر داشتید و چطور بر آنها غلبه کردید؟

به طور کلی بر اساس آمارهای موجود، شایع ترین چالش های که برای زنان شاغل یا بهتر است بگویم برای مادران شاغل وجود دارد احساس عذاب وجدان و احساس گناه است که من نیز از این قاعده مستثنا نیستم چرا که انسان گاهی احساس می کند که زمان و تلاش کافی برای فرزندش را نداشته است . همه ی تلاش هایی که یک مادر انجام می دهد با همه ی برنامه ریزی ها و اولویت ها باز هم نقص هایی اتفاق می افتد اما بهتر است که ما این نقایص را به خداوند بسپاریم چرا که خداوند هست که نقص ها را جبران می کند و با وجود تلاش هایی که فرد انجام می دهد باز هم ممکن است نقصی در تربیت فرزند او ، همسر داری و شغل او رخ دهد و در این زمان است که توکل معنا پیدا می‌کند .

برای مواقعی که فشار کار و مسئولیتهای مادری زیاد می شود، چه راهکارهایی دارید؟

در مواقعی پیش می آید که فشار کار و مسئولیت های شغلی، مادری و همسری خیلی زیاد می شود و فرد احساس می کند که دیگر ظرفیتش پر شده است. در چنین زمان هایی من پیشنهاد می کنم که به طور موقت کارهایی که دوست دارند را انجام دهند ، کارهایی که در طول ماه ممکن است خود را از انجام آن محروم کرده باشند به عنوان مثال کتابی که دوست دارند را بخوانند ، اگر شرایطش محیا هست به سفر بروند یا به خرید و تفریح همراه دوستان دبیرستانشان بروند. به هر حال برای هر خانمی گزینه های منحصر به فرد خودش وجود دارد که ممکن است در آن شرایط حالش را بهتر کند . خواندن کتاب هایی که سرگذشت دیگران را بیان می کند و در صورت محیا بودن شرایط، سفر رفتن گزینه های منحصر به فرد من هستند

همسر شما چطور در رسیدن به این تعادل به شما کمک کرده است؟ آیا فکر می کنید حمایت خانواده شرط اصلی موفقیت یک زن شاغل است؟

در مورد همکاری همسر در برقراری تعادل، اگر که یک مرد این موضوع را بپذیرد که همسرش شاغل است و شاغل بودن به این معنی است که حضور کمتری به عنوان یک همسر و به عنوان یک مادر در خانه دارد و انتظار نداشته باشد که مثل خانم های خانه دار عزیز بخواهد کل خانه و بچه ها را مدیریت کند، در رفتارش هم نمود پیدا می کند و در مواقعی که فشار کار خانم زیاد است حمایت می کند یا حداقل اعتراضی نمی کنند و همین اعتراض نکردن و انتقاد نکردن مردها گاها برای خانم ها خیلی خوب و رضایت بخش است.به این نکته ظریف اشاره کنم که یک همسر اگر بخواهد با همسر شاغل خود همکاری کند یک مقدار به فرهنگ و دیدگاه خودش بستگی دارد و یک مقدار به رفتارهای خانم بستگی دارد. خانمی که تمام دل مشغولی هایش شغل و جایگاه اجتماعی ایش است و شغل خود را به همه ی امور زندگی اش ترجیح می دهد به طور ناخواسته یک جبهه گیری از سمت همسر و فرزندانش دریافت خواهد کرد

این را به عنوان یک خاطره بیان کنم که بنده در دوره تحصیلم سال اول رزیدنتی باردار شدم و رزیدنتی از لحاظ تحصیلی و شیفت کاری دوره سختی است و بخاطر مشکلاتی که طی بارداری داشتم و بعد به دنیا آمدن زود هنگام پسرم مشکلاتی در پی داشتیم که من مجبور به مرخصی نه ماهه شدم که همچین چیزی در آن زمان نامعقول بود و حتی من از سمت دانشگاه علوم پزشکی شیراز تهدید به اخراج و عدم حق ادامه تحصیل بعد از این دوره نه ماهه شدم اما خوب اولویت من خانواده ام بوده و هست.

و در آن زمان تصمیم گرفتم که در حال حاضر فرزندم بیشتر به من نیاز دارد و من بیشتر از اینکه رشته ام را دوست داشته باشم قاعدتا سلامتی پسرم برایم حائز اهمیت بود ، البته خداوند در این مسیر به من کمک کرد و مشکلی برای تحصیل من پیش نیامد . هدف من از این بیانات این بود که انتخاب خود خانم خیلی مهم است ، در یک موقعیت ها و بحران هایی ما باید انتخاب کنیم که چه چیزی برای ما اولویت دارد آیا شغل ما اولویت هست یا خانواده ما ؟

و در همه ی این زمان ها بنظر من شغل ممکن است جایگزین داشته باشد و ممکن هزاران پزشک وجود داشته باشند که بجای من طبابت کنند، هزاران فرد باشند که بتوانند سمت های معاونت و سرپرستی دانشکده پزشکی را به عهده بگیرند.

البته انگیزه بخش بودن موفقیت ها را انکار نمی کنم که موفقیت شغلی و حرفه ای جذاب هست اما یک موضوع موقتی هست بعد از اینکه دوره شغلی پایان یابد این احساس موفقیت ها نیز تمام می شود حتی اگر موفق ترین فرد در جایگاه خودم باشم این موفقیت ها گذرا است اما لذت مادری همیشه هست و تا وقتی که زنده باشیم این لذت مادری با انسان همراه است.

آیا فکر می کنید جامعه امروز نسبت به گذشته پذیرای مادران شاغل موفق تر شده است؟ یا هنوز تغییرات بیشتری نیاز است؟

و در مورد اینکه جامعه پذیرای مادران شاغل موفق هست یا نه، یک سری تمهیداتی اندیشه شده است و یک سری مهدکودک ها تاسیس شده که کودکان شش ماه به بالا را نگهداری می کنند و این برای مادران شاغل خیلی خوب است و مشکلات این چنینی کم کم دارد حل می شود اما یک موضوع ظریف وجود دارد که از لحاظ جامعه شناختی و روان شناختی یک تداخلی دارد پیش می آید بین خانم های شاغل موفق در اینکه استقلال یک زن با اقتدار همسر در مقابل هم قرار نگیرد در واقع درست است که آقایان ستون خانواده هستند همین طور که خداوند می فرماید« ارجال قوامون النسا» مردان هستند که در خانه اقتدار دارند و من پریسا کاملی هر چقدر که پزشک موفقی باشیم در سمت های اجرایی موفق باشم وقتی که به خانه می روم هیچ کدام از این وجه های اجتماعی من نباید روی همسرم اثر بگذارد و البته این مشکل برای همه ی ما پیش می آید و باید مراقبت کنیم و از لحاظ ذهنی این را بپذیریم که یک زن بزرگوار و عزیز هر چقدر که موفق باشد نباید اقتدار همسرش را از بین ببرد . هیچ خانمی مرد بدون اقتدار را دوست ندارد اما گاها خود خانم ها باعث می شوند که اقتدار همسرشان گرفته شود. پیشنهاد می کنم معاونت فرهنگی دانشجویی یک دوره توانمندی برای کارمندان خانم اعم از هیات علمی و پزشک و همه برگزار کند و این مسیر و پیامد از بین رفتن اقتدار آقایان را شفاف کند که هم پیامد رو بدانیم و هم کارهایی که ناخواسته انجام می دهیم و باعث این از بین رفتن اقتدار می شود.

اگر بخواهید یک جمله امیدبخش به مادران شاغلی که گاهی خسته می‌شوند بگویید، چه می گویید؟

یک جمله عرض کنم خدمت مادران شاغلی که گاها احساس خستگی می کنند و ممکن است در یکی از این سه نقش مادری، شاغلی و همسری احساس شکست و احساس ناکامل بودن کنند، بهتر است که به خودمان یادآوری کنیم که هیچ فردی در دنیا کامل نیست و هیچ کس نمی تواند تعادل کامل بین این سه نقش را برقرار کند پس بهتر است به جای استرس و عذاب وجدان گرفتن روی داشته و تلاش هایمان تمرکز کنیم و از خودمان به عنوان یک مادر شاغل و یک همسر شاغل قدردانی کنیم . گاها مادرها این مشکل را دارند که کسی از ما به عنوان یک فرد که همزمان در حال ایفای این سه نقش هستیم قدردانی نمی کند در حالی که در محل کار رئیس ما از ما انتظار دارد که یک کارمند کامل باشیم همسر ما از ما انتظار دارد یک همسر کامل و فرزندمان از ما انتظار دارد که یک مادر کامل باشیم در حالی که اگر این را ببینند که ما همزمان در سه نقش فعالیت می کنیم حقیقتا تلاش همه مادران قابل تقدیر بوده و ارزشمند است.

مصاحبه کننده : فائزه بومه، خبرنگار مفداگراش