به مناسبت روز جهانی ماما، گفت‌وگویی صمیمی داشتیم با زهرا کیانی، دانشجوی ترم چهارم رشته مامایی، دبیر انجمن علمی مامایی و سردبیر نشریه پینارد. او از دغدغه‌ها، چالش‌ها، امیدها و عشق به حرفه مامایی برایمان گفت. این گفتگو، نگاهی است به دنیای پرمسئولیت و زیبا و گاهی پرتنش مادران و نجات‌دهندگان خاموش زندگی.
۱. لطفاً خودتان را معرفی کنید و درباره فعالیت‌هایتان در انجمن علمی مامایی توضیح دهید.
من زهرا کیانی هستم، دانشجوی ترم چهارم رشته مامایی. هم‌اکنون به عنوان دبیر انجمن علمی مامایی و سردبیر نشریه پینارد فعالیت می‌کنم.
انجمن‌های علمی معمولاً در زمینه‌های علمی، فرهنگی و تفریحی فعال هستند. انجمن علمی مامایی نیز با برگزاری کارگاه‌ها، دوره‌ها، بازدیدها، جشن‌ها و اردوها، سعی دارد به ارتقای دانش و مهارت دانشجویان کمک کند و آن‌ها را در مسیر تحصیل، فعال و همدل نگه دارد.
دوره جدید انجمن با اعضای تازه‌نفس آغاز به کار کرده و امیدواریم با جذب دانشجویان فعال، بتوانیم برنامه‌هایی متنوع‌تر و با کیفیت‌تر برگزار کنیم و از ایده‌ها و نوآوری‌های علاقه‌مندان بهره‌مند شویم.
در همین مدت کوتاه، چند کارگاه آموزشی، مراسم استقبال از دانشجویان ورودی جدید، انتشار اولین نسخه نشریه پینارد (وابسته به انجمن علمی مامایی) و جشن روز جهانی ماما را برگزار خواهیم کرد.
۲. روز جهانی ماما برای شما چه مفهومی دارد؟
این روز، یادآور نقش پررنگ و پراهمیت جامعه مامایی در سراسر دنیاست. از زمان پیدایش تولد، مامایی هم وجود داشته؛ ابتدا به‌صورت مهارتی تجربی و امروزه به‌عنوان رشته‌ای دانشگاهی تا سطح دکترا ادامه یافته است.
۳. به نظر شما مهم‌ترین پیامی که باید در این روز به مردم منتقل شود، چیست؟
شعار امسال روز جهانی ماما، «مامایی؛ حرفه‌ای حیاتی و نجات‌بخش در بحران‌ها» است.
ماماها با مادران، جنین، نوزادان، زنان و دختران در ارتباط مستقیم‌اند و حتی در سلامت خانواده و مردان نیز نقش غیرمستقیم دارند. ماما نزدیک‌ترین عضو تیم درمان به زندگی روزمره مردم است و آموزش‌هایی گسترده می‌تواند ارائه دهد.
مهم‌ترین پیامی که باید منتقل شود، حضور همیشگی ماما کنار خانواده‌هاست.
۴. چه انتظاری از جامعه و مسئولان برای بهبود شرایط کاری ماماها دارید؟
مردم احترام خوبی برای ماماها قائل‌اند و صمیمیت بین آن‌ها و مراجعان ملموس است. اما انتظار می‌رود مسئولان با درک سختی‌های این شغل، حمایت بیشتری از جامعه مامایی داشته باشند. آزادی عمل در محیط‌های کاری، تقدیر از تلاش‌ها، برگزاری دوره‌های مهارتی و تخصیص مزایا می‌تواند انگیزه‌های شغلی را افزایش دهد.
۵. بهترین و بدترین خاطره کاری‌تان چیست؟
بهترین خاطره‌ام، اولین لمس جنینی بود که با لگد به دستم پاسخ داد؛ احساسی عمیق از زندگی و خلقت در بدن انسانی دیگر را تجربه کردم.
بدترین خاطره هم، مانند اکثر ماماها، دیدن مرگ مادر یا جنین است؛ لحظه‌ای که هیچ‌گاه از ذهن پاک نمی‌شود.
۶. به نظر شما مهم‌ترین چالش‌های حرفه مامایی چیست؟
استرس بالا و مسئولیت نجات جان دو انسان، بزرگ‌ترین چالش ماست. این حرفه نیازمند مهارت، تجربه و توان روانی بالا در فضایی پر از فشار کاری است.
۷. چه تغییراتی در حرفه مامایی طی سال‌های اخیر دیده‌اید؟
یکی از تغییرات مهم، اجباری شدن دو سال طرح برای فارغ‌التحصیلان این رشته است که بار مسئولیت را بیشتر می‌کند. همچنین، افزایش تقاضا برای ماماهای خصوصی باعث گسترش حیطه کاری ما شده است.
۸. چه مهارت‌ها و ویژگی‌هایی برای موفقیت در مامایی ضروری‌اند؟
علم و مهارت عملی، پایه‌های موفقیت در مامایی‌اند. روابط عمومی قوی، توانایی جلب اعتماد مددجو، و عشق به این شغل مقدس، عناصر کلیدی در مسیر پیشرفت هستند.
۹. نقش ماما را در ارتقای سلامت مادر و نوزاد چگونه می‌بینید؟
ماما نخستین حلقه ارتباط مادر و نوزاد با نظام سلامت است؛ از تشکیل پرونده تا آموزش، مراقبت و پیگیری دوران بارداری و پس از آن. همچنین در مواقع ضروری، ماما نقش ارجاع‌دهنده به سیستم درمانی را ایفا می‌کند.
۱۰. آینده حرفه مامایی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
آینده مامایی روشن است. تمایل به زایمان طبیعی افزایش یافته و ماماهای خصوصی نقش مهمی در حفظ روند فیزیولوژیک زایمان ایفا می‌کنند. گستردگی فعالیت‌های مامایی در مراکز مختلف، نویدبخش آینده‌ای بهتر برای این شغل ارزشمند است.
در نهایت، ما ماماها، به‌عنوان واسطه‌های خلقت خداوند در زمین، به خود می‌بالیم.
سه‌شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ - ۱۸:۲۴
ما واسطه‌های خلقتیم" | گفت‌وگو با زهرا کیانی، دبیر انجمن علمی مامایی و سردبیر نشریه پینارد
به مناسبت روز جهانی ماما، با زهرا کیانی، دانشجوی فعال و دبیر انجمن علمی مامایی دانشگاه علوم پزشکی زنجان به گفت‌وگو نشستیم؛ کسی که با شور و انگیزه از دغدغه‌های جامعه مامایی، نقش مهم این حرفه در سلامت جامعه و آینده‌ای که برای آن متصور است، سخن گفت. این مصاحبه روایت صدای نسلی است که خود را واسطه‌ای میان زندگی و خلقت می‌داند.
ارسال نظر