به گزارش مفدا ایران، جلسه «یکشنبه‌ها با تفسیرکوتاه قرآن»‌ 20 آبانماه بین نماز ظهر و عصر در مسجدامام‌حسین (ع) برگزار شد و بخش‌هایی از آیه 129 سوره طه، توسط حجت الاسلام دکتر محمدنژاد به شرح ذیل بیان شد:

«وَلَوْلَا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّکَ لَکَانَ لِزَامًا وَأَجَلٌ مُّسَمًّی»
اگر پروردگارت (برای عذاب آنان) زمان معیّنی را مقرر نکرده بود، قطعاً عذاب خدا بر آنان بدون تأخیر فرا می‌رسید.(سوره طه آیه ۱۲۹)
این آیه درباره‌ی دو گروه است که در آیات قبل به آن‌ها اشاره شده است:
گروه اول: اهل اسراف
گروه دوم: کسانی که ربوبیت خداوند را نپذیرفته‌اند و مطابق قوانین الهی زندگی نمی‌کنند.
اگر خداوند از پیش نفرموده بود که همه باید زندگی طبیعی داشته باشند و برای همگان مهلت تعیین نشده بود، این دو گروه اصلاً شایستگی ادامه‌ حیات نداشتند.
پیام آیه:
اسراف‌کننده در اینجا کسی است که به عمر خود که گرانبهاترین سرمایه‌ی اوست، هیچ بهایی نمی‌دهد، آن را تلف می‌کند و منابع این جهان را، چه از خود و چه از دیگران، بیهوده مصرف می‌کند، بی‌آنکه سودی برای جهان داشته باشد. چنین افرادی ارزش حیات ندارند. آنان که به شدت معتقدند قوانین خداوند نباید اجرا شود، از ارزش زندگی بی‌بهره‌اند.