دبیر انجمن ابوالفضل سعدی :
روز خوش آقای صباغی ، ازتون میخوام که خودتون رو به صورت اجمالی معرفی کنید.
محمدرضا صباغی هستم متولد دوازدهم دی ماه 1375؛ مقطع کاردانی و کارشناسی خود را در دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه و در رشته فوریت های پزشکی پیش بیمارستانی گذراندم. هم اکنون در مقطع کارشناسی ارشد پرستاری اورژانس در دانشگاه علوم پزشکی تهران مشغول به تحصیل می باشم. همچنین تا به امروز هفت سال است در حوزه های عملیاتی، اداری در اورژانس پیش بیمارستانی، معاونت فرهنگی و دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی و واحد مشارت های اجتماعی در دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه فعالیت داشته ام.
میشه بپرسم که شما به چه حوزه تحقیقاتی علاقه دارین؟
تمامی فعالیت های پژوهشی بنده تا به امروز در حوزه اورژانس پیش بیمارستانی و پرستاری بوده است. اورژانس پیش بیمارستانی را پنجره نظام سلامت می دانم که می تواند نقش آفرینی های ویژه ای برای خدمت رسانی به مردم داشته باشد. با توجه به فعالیتم در پایگاه های اورژانس بعنوان یک نیروی عملیاتی بسیار علاقمند به تحلیل وضعیت ماموریت ها و شرایط کاری اورژانسی ها در حوزه های مختلف هستم و خودم را مدیون فضای معنوی غالب در این رشته ی شغلی می دانم.
آقای صباغی، خیلی مایلم بدونم که این علاقه شما به تحقیق و اختراع از کجا ریشه می‌گیره؟
معتقدم هدف با نیروی محرکه ی اراده میتواند تحولات شگفت انگیزی در زندگی انسان ها رقم بزند و اطرافیان هم می توانند بعنوان مشاوران و پشتیبان، مسیر را به شما نشان داده و همراهی شایسته ای داشته باشند. لذا در مرحله نخست از خانواده و تمامی اساتید بزرگوارم در مجموعه دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه و تهران بویژه دانشکده پرستاری و مامایی سپاس گزارم که درس های خوبی را از آنان آموختم و مسیر خوبی را در ذهنم پرورش دادند و در مرحله دوم از دوستان بزرگواری که سرمایه گرانقدری برایم هستن تقدیر می کنم که پشتبانی آنان انگیره مضاعفی برایم بوده است. بنابراین مهمترین ریشه این موضوع را ویژگی های فردی و در ادامه تاثیر گذاری خانواده، اساتید و دوستان می دانم.
میتونم ازتون در مورد اینکه تا حالا اختراعی داشتین بپرسم و مسیر رسیدن به اختراع رو برامون توضیح بدین؟
مهمترین نقطه قوت فعالیت ها را در کار تیمی و مشارکتی میدانم، البته تیمی که با منطق تشکیل شود، مسیر آن شفاف باشد و اعضای پویا و همدلی داشته باشد؛ چرا که موج خلاقیت و اجرای سازماندهی شده کار ها در اینگونه فعالیت ها دیده می شود و نتایج مثبتی را رقم میزند. اختراع ما نیز به همین صورت بود که فعالیت تیمی جهت پاسخ به یک سوال و رفع یک چالش در مراقبت های پرستاری بود و منجر به ثبت دستگاه تسهیل کننده جایگذاری لوله بینی- معده ای برای بیماران کاهش سطح هوشیاری شد.
آقای صباغی ،اگه از شما بخام که در مورد سختی های مسیر یه توصیه به ما داشته باشید اون چیه؟ و حرف آخرتون ؟
توصیه که نه اما بعنوان پیشنهاد همیشه این صحبت آقای مجتبی شکوری در آسمان ذهنم باقیست که وقتی این ساعت سرخ در قلب ما ایستاد، گرون ترین جمله ایم که میتونیم بگیم این هست که" من همه ی تلاشم رو انجام دادم" و اینطوری وجدان آدم آسوده خواهد بود.
بعنوان حرف آخر دوستان خوبم یادمان باشد آسمان فرصت پرواز بلندی است ولی قصه این است چه اندازه کبوتر باشی ...
دبیر انجمن ابوالفضل سعدی :
روز خوش آقای صباغی ، ازتون میخوام که خودتون رو به صورت اجمالی معرفی کنید.
محمدرضا صباغی هستم متولد دوازدهم دی ماه 1375؛ مقطع کاردانی و کارشناسی خود را در دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه و در رشته فوریت های پزشکی پیش بیمارستانی گذراندم. هم اکنون در مقطع کارشناسی ارشد پرستاری اورژانس در دانشگاه علوم پزشکی تهران مشغول به تحصیل می باشم. همچنین تا به امروز هفت سال است در حوزه های عملیاتی، اداری در اورژانس پیش بیمارستانی، معاونت فرهنگی و دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی و واحد مشارت های اجتماعی در دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه فعالیت داشته ام.
میشه بپرسم که شما به چه حوزه تحقیقاتی علاقه دارین؟
تمامی فعالیت های پژوهشی بنده تا به امروز در حوزه اورژانس پیش بیمارستانی و پرستاری بوده است. اورژانس پیش بیمارستانی را پنجره نظام سلامت می دانم که می تواند نقش آفرینی های ویژه ای برای خدمت رسانی به مردم داشته باشد. با توجه به فعالیتم در پایگاه های اورژانس بعنوان یک نیروی عملیاتی بسیار علاقمند به تحلیل وضعیت ماموریت ها و شرایط کاری اورژانسی ها در حوزه های مختلف هستم و خودم را مدیون فضای معنوی غالب در این رشته ی شغلی می دانم.
آقای صباغی، خیلی مایلم بدونم که این علاقه شما به تحقیق و اختراع از کجا ریشه می‌گیره؟
معتقدم هدف با نیروی محرکه ی اراده میتواند تحولات شگفت انگیزی در زندگی انسان ها رقم بزند و اطرافیان هم می توانند بعنوان مشاوران و پشتیبان، مسیر را به شما نشان داده و همراهی شایسته ای داشته باشند. لذا در مرحله نخست از خانواده و تمامی اساتید بزرگوارم در مجموعه دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه و تهران بویژه دانشکده پرستاری و مامایی سپاس گزارم که درس های خوبی را از آنان آموختم و مسیر خوبی را در ذهنم پرورش دادند و در مرحله دوم از دوستان بزرگواری که سرمایه گرانقدری برایم هستن تقدیر می کنم که پشتبانی آنان انگیره مضاعفی برایم بوده است. بنابراین مهمترین ریشه این موضوع را ویژگی های فردی و در ادامه تاثیر گذاری خانواده، اساتید و دوستان می دانم.
میتونم ازتون در مورد اینکه تا حالا اختراعی داشتین بپرسم و مسیر رسیدن به اختراع رو برامون توضیح بدین؟
مهمترین نقطه قوت فعالیت ها را در کار تیمی و مشارکتی میدانم، البته تیمی که با منطق تشکیل شود، مسیر آن شفاف باشد و اعضای پویا و همدلی داشته باشد؛ چرا که موج خلاقیت و اجرای سازماندهی شده کار ها در اینگونه فعالیت ها دیده می شود و نتایج مثبتی را رقم میزند. اختراع ما نیز به همین صورت بود که فعالیت تیمی جهت پاسخ به یک سوال و رفع یک چالش در مراقبت های پرستاری بود و منجر به ثبت دستگاه تسهیل کننده جایگذاری لوله بینی- معده ای برای بیماران کاهش سطح هوشیاری شد.
آقای صباغی ،اگه از شما بخام که در مورد سختی های مسیر یه توصیه به ما داشته باشید اون چیه؟ و حرف آخرتون ؟
توصیه که نه اما بعنوان پیشنهاد همیشه این صحبت آقای مجتبی شکوری در آسمان ذهنم باقیست که وقتی این ساعت سرخ در قلب ما ایستاد، گرون ترین جمله ایم که میتونیم بگیم این هست که" من همه ی تلاشم رو انجام دادم" و اینطوری وجدان آدم آسوده خواهد بود.
بعنوان حرف آخر دوستان خوبم یادمان باشد آسمان فرصت پرواز بلندی است ولی قصه این است چه اندازه کبوتر باشی ...
ارسال نظر