به گزارش مفدا مازندران، روز نهم ماه محرم که معروف به تاسوعا است و به شب عاشورا پیوند خورده‌ است، آخرین روزی بود که امام حسین(ع) و یارانش شبانگاه آن را درک کرده بودند. بدین جهت در نزد مسلمانان و محبان اهل بیت(ع) از اهمیت بالایی برخوردار است. شیعیان این روز را منتسب به عباس بن علی نیز می‌دانند، و این روز را بسان روز عاشورا گرامی داشته و در آن به سوگواری می‌پردازند. تاسوعا بزرگداشت شهادت اسوه ایثار، ادب، دلاوری، وفا و حق‌گذاری عباس بن علی(ع) است و با گذشت بیش از هزار و سیصد سال، هنوز تاریخ، روشن از کرامت‌های اوست و نام او با وفا و ادب و مردانگی همراه است. آن سردار فداکار با لبی تشنه و جگری سوخته، پا به فرات گذاشت، امّا جوانمردی و وفایش نگذاشت که او آب بنوشد و امام و اهل ‌بیت(ع) و کودکان تشنه کام باشند. لب تشنه از فرات بیرون آمد تا آب را به کودکان برساند.

شیعیان سراسر جهان، تاسوعا را روز حضرت ابوالفضل العباس(ع) به شمار می‌آورند و آن را مانند روز عاشورا گرامی داشته، به ذکر فضائل و سوگواری در آن می‌پردازند. ایشان با عنوانِ «باب الحوائج» هم مشهور است و آستان رفیعش قبله‌گاه حاجات است و توسّل به آن حضرت، برآورنده نیاز محتاجان و دردمندان است. هم در حال حیات درِ رحمت و بابِ حاجت و چشمه کرم بود و مردم حتی اگر با حسین(ع) کاری داشتند از راه عباس وارد می‏‌شدند، هم پس از شهادت به کسانی که به نام مبارکش متوسّل شوند، عنایت خاصّ دارد و خداوند به پاسِ ایمان و ایثار و شهادت او، حاجت حاجتمندان را بر می‏‌آورد.

عبّاس یعنی تا شهادت یکّه تازی

عبّاس یعنی عشق، یعنی پاکبازی

عبّاس یعنی با شهیدان همنوازی

عبّاس یعنی یک نیستان تکنوازی

گردآورنده: نسترن عسگری

گرافیست: علیرضا قاسمی