فراموش نکن که تو قرار نیست همیشه حالت خوب باشه، قرار نیست همیشه بار مشکلات عظیمی را به دوش بکشی و وانمود کنی خسته نیستی. قرار نیست بی‌حوصله‌ترین باشی و اعتراف نکنی، مجال نخوایی و در نهایتِ خستگی، در موقعیت‌های ملال‌آور بمونی و اعتراض نکنی. قرار نیست در دل مشکلات باشی و وانمود کنی که همه چیز خوبه. قرار نیست لبخندهای مصنوعی بزنی و واکنش‌های مصنوعی داشته‌باشی و خشم و اندوهت را به تعویق بندازی. اشکالی نداره که خسته‌ای، که غمگینی، که متنفری، که خشمگینی، که کم آوردی، که احساس خوبی نداری. اشکالی نداره که مثل همیشه نیستی و لزومی نداره روی احساسات حقیقیت سرپوش بذاری و به چیزی که نیستی وانمود کنی. قرار نیست اندوهت را به موقع ابراز نکنی و از درون آسیب ببینی و بشکنی و همچنان لبخند بزنی. قرار نیست اگر حالت خوب نیست، اگر غمگینی، اگر شرایط روحی مساعدی نداری، احساس شرم کنی. همونقدر که جسم آسیب می‌بینه، روان هم در معرض آسیب هست، با این تفاوت که نمی‌شه به نقطه‌ای اشاره کرد و حجم درد و آسیب را نشون داد و مهلت خواست. نمی‌شه زخم روان را پانسمان کرد تا ببینن و مراعات کنن و نزدیک نشن و شکستگی و آسیب را از اون چیزی که هست بزرگ‌تر نکنن. نمی‌شه فهموند که حجم جراحت چقدر هست و الآن در چه مرحله‌ای‌ هست و چقدر مونده تا بهبود. مراعات همدیگه رو بکنیم. حوالی‌مون پر هست از روان‌های آسیب‌دیده و زخمی، پر از احساسات ترک برداشته و به مویی بند، پر از دیوارهای تحملی که آجر به آجر، آنقدر بلند شده که با تلنگُری، هر لحظه فرو می‌ریزه. حواسمان بیشتر به هم باشه، به اون بخش از وجود آدم‌ها که قابل رؤیت نیست...