به گزارش مفدا بهشتی- یکی از سال ها بر اثر نیامدن باران، شهر مکه را بی آبی و خشک سالی فرا گرفته بود، لیکن بزرگان وارد مکه شدند هر چه دعا و استغاثه کردند فایده نداشت، در همین بین ، جوانی خوش‌سیما، غمگین و محزون وارد شد و پس از طواف و زیارت کعبه‌ی الهی، خطاب به جمعیت کرد و فرمود: «ای جماعت ! آیا در جمع شماها کسی نیست که مورد محبت خدای مهربان باشد؟»

جمعیت گفتند: «ای جوان! وظیفه ما دعا و درخواست کردن است و استجابت دعا بر عهده خداوند رحمان است.»

جوان فرمود: «چنان‌چه یک نفر از شما محبوب پروردگار می بود، دعایش ‍ مستجاب می‌گردید» و سپس به آن‌ها اشاره نمود که از نزدیک کعبه کنار روید، و آن گاه خودش نزدیک آمد و سر به سجده‌ی الهی نهاد و چنین اظهار داشت «ای مولا و سرورم! تو را قسم می‌دهم به آن محبت و دوستی که نسبت به من داری، این مردم را از آب باران سیراب فرما» ناگهان ابری پدیدار شد و همانند دهانه مشگ، باران بر اهل مکه و بر آن جمعیت فرو ریخت.

ثابت بنانی گوید: به او گفتم: «ای جوان ! از کجا دانستی که خدایت تو را دوست دارد؟»

فرمود: «چنان‌چه خداوند کریم مرا دوست نمی داشت به زیارت خانه‌اش دعوتم نمی کرد؛ پس چون مرا به زیارت خود پذیرفته است دوستم دارد، و به همین سبب، وقتی دعا کردم مستجاب شد.»

پس از آن ، جوان اشعاری را به این مضمون سرود: (هرکه پروردگار متعال را بشناسد و عارف به او باشد؛ ولی در عین حال خود را از دیگران بی نیاز نداند، شقی و بیچاره است. بنده خدا به غیر از تقوا و پرهیزگاری چه چیز دیگری می تواند برایش ‍سودمند باشد؟

با این‌که می‌داند تمامی عزت‌ها و سعادتمندی‌ها و خوشبختی‌ها تنها برای افراد باتقوا و پرهیزکار خواهد بود.)

ثابت بنانی گوید: پس از آن از اهالی مکه سؤال کردم که «این جوان کیست؟» گفتند: «امام سجاد(ع) است.»2

آری او که از دو سلسله برگزیده‌ی عرب و فارس بود برگزیده خدای بزرگ هم شد برای امامت.

پدر بزرگوارش امام حسین(ع) و مادر گرامی اش شهربانو دختر یزدگرد پادشاه ایران و بهترین زنان عصر خویش بود.

امام علی بن الحسین(ع) دارای القاب بسیاری هستند که معروف‌ترین آن‌ها زین العابدین و سجاد(ع) است «او را سـجـاد نـامیدند، چون: هیچ‌گاه نعمتی را به یاد نمی‌ورد مگر آن که سجده می‌کرد؛ هیچ وقت آیـه‌ای از قـرآن را کـه سجده (واجب یا مستحب) داشت نمی خواند مگر آن‌که سجده می‌کرد؛ خداوند هیچ‌گاه بـدی و ناگواری را از او دفع نکرد مگر آن که سجده کرد، هیچ زمان از نماز واجب فارغ نـشـد مـگـر آن‌که سـجده کرد، هیچ‌گاه بین دو نفر را اصلاح نکرد مگر آن که سجده کرد، (بر اثر فـزونـی ایـن سـجـده‌هـا) آثـار سـجـده در تـمـامـی مـواضـع سـجـود آن حـضـرت نـمـایـان بود.»3 

پارساترین، بردبارترین و محترم ترین افراد به شمار می‌رفته و دارای زبانی گویا و فصیح و برخوردار از اخلاق کریمه بوده‌اند. ایشان با مردم بسیار مهربان و نسبت به فقرا و نیازمندان بسیار بخشنده بودند. شخصیت آن حضرت چنان بود که دوست و دشمن را تحت تاثیر قرار می داد.

امام سجاد(ع) پس از حادثه‌ی خونین عاشورا حدود یک سال به اسارت می‌روند؛ اما نمی‌گذارند نهضت عاشورا به فراموشی سپرده شود. با سخنرانی‌ها و افشاگری‌هایی که انجام می‌دهند کاخ یزیدیان را خراب می‌سازند.

 پس از پایان واقعه کربلا به همراه بازماندگان عاشورا به مدینه برگشتند و حدود 35 سال مسؤولیت امامت شیعیان را عهده‌دار بودند حضرت امام زین العابدین(ع) همانند پدر و جد و عموی بزرگوارشان به شیوه‌های گوناگون به مبارزه با توطئه‌های دشمنان می‌پرداختند شیوه‌هایی چون پند و اندرز، زنده نگه داشتن خاطره عاشورا، تبیین معارف اسلامی در قالب دعا، برخورد و مبارزه فکری با علمای درباری، نشر احکام و آثار تربیتی و اخلاقی اسلام، دست‌گیری از درماندگان، مبارزه با تحریف عقاید و پاسخ به شبهات فکری و اعتقادی، تربیت شاگردان، حمایت از نهضت‌های ضد ستم.

امام زین العابدین(ع) دو اثر ارزنده به نام‌های «صحیفه سجادیه» و «رساله حقوق» دارند که دریایی از حقایق الهی، مکارم اخلاقی و معارف انسانی‌ست. و مناجات انجیلیه از آثار دیگر امام سجاد(ع) است.

«تعجب دارم از کسی که به سبب ضررهای غذا نسبت به (تشخیص خوب و بد) خوراکش‍ اهتمام می‌ورزد، چگونه نسبت به گناهان به خاطر زشتی و زیانش اهمیت نمی‌دهد.»4

به امام باقر(ع) فرمود: «پسرم! من بیست مرتبه با شترم از مدینه به زیارت خانه‌ی خدا رفته ام و در تمام عمر، حتی یک تازیانه به او نزده ام!»

و در مورد علت این کار فرمود: «قصاص در روز قیامت به قدری دامن گیر مجرمان می‌شود که من از ترس آن حتی به شترم تازیانه نزده‌ام.»

هنگامی که حضرت از دنیا رفت و به خاک سپرده شد، آن شتر گردنش را روی قبر امام سجاد(ع) نهاد و ناله‌های سوزناک سرداد. امام باقر(ع) تا دو مرتبه آن شتر را برگرداند؛ اما طولی نکشید که بازگشت و در خاک غلطید و از دیدگان اشک ریخت و تا سه روز در آن حالت باقی ماند.

امام باقر(ع) وقتی این حالت عجیب آن حیوان را ملاحظه نمود، فرمود: «شتر را رها کنید که در حال وداع است.»

مدتی نگذشت که آن شتر در کنار قبر مطهر امام سجاد(ع) جان سپرد.5

میلاد بزرگ سجده‌کننده‌ی شاکر مبارک باد.

پی‌نوشت‌ها:

تیتر(سخن امام سجاد(ع) تحف العقول: ص ۲۰۴، بحارالانوار: ج ۷۸، ص ۱۴۰، ح ۳)

1(تنبیه الخواطر، معروف به مجموعة ورّام: ص ۳۴۳، س ۲۰)

2(مستدرک الوسائل : ج 6، ص 209، ح 8)

3(سخن امام باقر(ع))

4(فرموده امام سجاد(ع)- أعیان الشّیعة: ج ۱، ص ۶۴۵، بحارالا نوار: ج ۷۸، ص ۱۵۸، ح ۱۹)

5(بحارالانوار، ج 46، ص 148)

انتهای خبر

کد خبرنگار:  110217