به گزارش مفدابهشتی- به مناسبت روز جهانی کوهنوردی دکتر رستمی نژاد مدیریت تربیت بدنی دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی بیان کرد: «به دنبال بزرگ‌داشت سال بین المللی کوه‌ها در سال (2002) مجمع عمومی سازمان ملل متحد در پنجاه و هفتمین جلسه‌ی خود در ژانویه‌ی 2003 روز 11 دسامبر (20 آذر) را «روز جهانی کوهستان» تعیین، و از سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) دعوت کرد، تا مسؤولیت هماهنگی این روز در سطح جهان را برعهده بگیرد. فائو هر سال با تعیین یک موضوع، از کشورهای کوهستانی و اعضای مشارکت برای کوه‌ها (MP) دعوت می‌نماید، تا با اجرای آیین‌های ویژه‌ی نظیر گردهمایی و ... اجرای برنامه‌های کوهنوردی در بزرگ‌داشت این روز و تأکید هر چه بیش‌تر بر اهمیت و نقش کوهستان بکوشند.»

وی اظهار داشت: «نماد روز جهانی کوهستان شامل: سه مثلث متساوی الاضلاع بر روی یک خط افقی‌ست. مثلث سمت چپ یک الماس آبی رنگ در بالا دارد و نشان از یخ و برف در قله کوه و لزوم توجه به گرمایش زمین و حفظ برف‌های کوهستان دارد. مثلث میانه‌ی دایره نارنجی دارد که نشان‌دهنده‌ی منابع طبیعی محیط کوهستان است که به‌طور مداوم از داخل کوه ها استخراج می‌شوند و مثلث سمت راست یک مثلث سبز کوچک در پایه دارد که نشان‌دهنده‌ی سرسبزی و محصولاتی‌ست که در دامنه‌ی کوه‌ها رشد می‌کنند.»

 دکتر رستمی‌نژاد هم‌چنین ادامه داد: «سرچشمه‌ی همه‌ی رودهای بزرگ، و منشا نیمی از آب‌های شیرین جهان، کوهستان است. کوه‌ها، زیستگاه گونه‌های بی‌شمار گیاهی و جانوری، خاستگاه بخش مهمی از تنوع زیستی و پناهگاه بسیاری از گونه‌هایی هستند که در دشت‌ها نابود شده‌اند. کوه‌ها، بزرگ‌ترین گردشگاه‌ها و ورزشگاه‌ها هستند و با داشتن چشم‌اندازی باشکوه و هوای پاک، امکان پیاده‌روی و ورزش در یک محیط دل‌انگیز را فراهم کرده‌اند. لذا چند عامل اصلی تخربی کوهستان شامل: چرای دام، ساخت و ساز، معدن‌کاوی، جاده‌سازی، گردشگری ناسالم، چیدن گل‌ها و گیاهان، نوشتن یادگاری، انباشت زباله و ... است.»

مدیر تربیت بدنی دانشگاه وظیفه‌ی کوهنوردان در حفظ کوهستان را یادآور شد، که اگرچه ممکن است یک کوهنورد طبیعت‌دوست، نقشی در ایجاد و تشدید بسیاری از عوامل تخریب کوهستان نداشته باشد؛ اما چون انگیزه‌ی اصلی کوهنورد برای رفتن به کوه، بهره‌مندی از محیط طبیعی‌ست، خود را برای حفظ محیط کوهستان و کاهش عوامل مخرب مسؤول می‌داند. بهتر است کوهنوردان برای حفظ محیط زیست کوهستان به این نکات توجه کنند:

احساس مسؤولیت در قبال فرزندانمان تا در آینده بتوانند هم‌چون ما از طبیعت بهره ببرند.

  برنامه‌های کوهنوردی پر جمعیت که فشار ناگهانی بسیاری را بر طبیعت وارد می‌کند، اجرا نکنیم.

 در هنگام کوهنوردی، چون یک محیط‌بان مسؤول، مراقب تخلف‌ها و آسیب‌رسانی‌های دیگران باشیم. بیش‌تر کسانی که اشتباه کوچکی مرتکب می‌شوند، با یک تذکر محترمانه قانع می‌شوند.

 از فعالیت‌های مخرب محیط‌های کوهستانی گزارش تهیه، و برای انعکاس آن‌ها در رسانه‌ها و اطلاع‌رسانی به سازمان‌های مسؤول اقدام کنیم.

 به جای درخواست از مسؤولان برای ایجاد تسهیلات کوه نوردی در دل طبیعت (مانند پناهگاه)، خواستار ساخت خانه‌ی کوهنورد در شهر یا روستا، برای برگزاری نشست‌ها و تاسیس کتابخانه و مرکز اطلاعات کوهنوردی شویم، یا به جای حمایت از پناهگاه‌سازی، خواستار ایجاد مجتمع‌های کوهستانی در مبادی مسیرها و دامنه‌ی کوهستان شویم.

 در سازمان‌های غیر دولتی طرفدار محیط زیست عضو شویم و در برنامه‌هایی مانند روز پاک‌سازی کوهستان، روز جهانی کوهستان، روز جهانی زمین پاک، روز ملی دماوند و ... مشارکت کنیم.

 مشارکت در اداره‌ی امور مربوط به محیط زیست و رعایت اصول طبیعت‌گردی پاک را ترویج کنیم.

انتهای پیام

کدخبرنگار 110113