به گزارش مفدا – گناباد، ابوریحان محمد بن احمد بیرونی از دانشمندان بزرگ ایران در علوم حکمت و اخترشناسی و ریاضیات و تاریخ و جغرافیا، در سال ۳۶۲ هجری قمری در اطراف خوارزم متولد شد و به این خاطر به بیرونی یعنی خارج از خوارزم معروف شده است.

ابوریحان بیرونی البته یک فیلسوف‌ رسمی که‌ دارای روش‌ خاص‌ فلسفی باشد، نبود، اما دارای آگاهی عمیق‌ فلسفی بوده‌ و این‌ امر از اشارات‌ بسیاری که‌ در ضمن‌ کتاب‌هایش‌ به‌ چشم‌ می خورد، مسلم‌ می شود.

مشهور است که ابوریحان بیرونی مؤلف حدود ۱۴۵ کتاب بود که بیش از ۹۰ عنوان آن‌ها مربوط به ستاره‌شناسی، ریاضی و ریاضیات زمین‌شناسی است. اگرچه بیشتر دغدغه‌ی وی در نجوم به محاسبات بر می‌گشت، با این حال به گسترش مباحث نظری نیز پرداخته است. از مهم‌ترین تالیفات بیرونی، می‌توان به کتاب قانون المسعودی اشاره کرد که اگر چه به مسائل بنیادی همانند کتاب المجسطی بطلمیوس در آن پرداخته شده است، با این حال مطالب جدیدی نیز در آن معرفی شده‌اند. بسیاری از مفاهیم نظری ابوریحان بیرونی در این کتاب یافت می‌شود.

ابوریحان بیرونی همه عمر خود را به تحصیل و تحقیق ومطالعه و تالیف سپری کرد. در شرح حال او نوشته اند که در تمام ایام سال دست به قلم داشته و چشم از کتاب برنمی داشته است. مداومت در کار و خستگی نایافتن از ادامه تحقیقات و مطالعات و کسب اطلاعات جدید در تمام مراحل عمر تا پایان زندگی از ویژگی های شخصی اوست.

این دانشمند برجسته  در ۲ رجب سال ۴۴۰ ق در ۷۸ سالگی در غزنین درگذشت.

خبرنگار: یگانه باقرزاده