به گزارش مفدابهشتی به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی- در مواقع اورژانسی، با ورود به بخش‌های بیمارستانی، بیمار به سمت اتاقی هدایت می‌شود که تابلوی «تریاژ» روی سردر آن خودنمایی می‌کند. واژه‌ای که تاکنون بسیار به گوش ما خورده، اما مفهوم آن برای اغلب مردم هنوز ناشناخته است.

 تریاژ، یک سیستم اولویت‌بندی برای مدیریت پذیرش بیماران در بخش اورژانس بیمارستان است که با تنظیم زمان یا تخصیص منابع و تسهیلات مورد نیاز برای هر بیمار، به جست‌وجوی راه‌های مراقبت از بیماران در حداقل زمان انتظار، می‌پردازد.

 مفهوم تریاژ در ابتدا به منظور تخصیص منابع و مراقبت‌های پزشکی در موارد بلایا و حوادث با مصدومان انبوه ایجاد شد. اما از آن‌جایی که شلوغی بیش از حد در بخش اورژانس، به دلیل محدودیت منابع موجود از جمله نیروی انسانی، فضا و تجهیزات، موجب کاهش کیفیت مراقبت و ایمنی بیمار و افزایش هزینه‌های مراقبت شد، امروزه در کشورهای توسعه‌یافته، دستورالعمل تریاژ بیمارستانی برای کاهش میزان خطای مراقبتی و درمانی و با هدف ارتقای کیفیت و ایمنی بیماران در نظر گرفته شده است.

 داشتن حداقل ۵ سال تجربه‌ی کاری در بخش اورژانس، مهارت‌های حرفه‌ای و فرهنگی و توانایی سطح‌بندی برای ارجاع و انتقال صحیح بیماران از جمله ویژگی‌هایی‌ست که پرستار تریاژ باید داشته باشد.

انجام برخی اقدامات مراقبتی اولیه‌ی پرستاری بر اساس دستورالعمل تدوین‌شده در کمیته‌ی ارتقای خدمات اورژانس بیمارستان مانند تجویز مسکن، استفاده از کمپرس یخ و آتل‌بندی از جمله وظایف پرستار بخش تریاژ است.

 پرستار تریاژ موظف است فرم تریاژ را در کوتاه‌ترین زمان ممکن در سامانه‌های موجود تکمیل و ثبت کند.

پرستار موظف است به منظور اخذ تصمیمات درست‌تر به‌ویژه در مواردی که برای تعیین سطح تریاژ بیمار ابهام وجود دارد، از پزشک اورژانس مشورت و کسب تکلیف کند.

مشخص کردن زمان و محل ارجاع بیماران پس از تعیین اولویت بیماران از دیگر مسؤولیت‌های پرستار تریاژ است.

پس از تریاژ و استقرار بیماران در اتاق انتظار، پرستار تریاژ موظف است در فواصل زمانی مناسب (حداقل هر ۲۰ دقیقه) به ارزیابی مجدد بیماران قبل از ویزیت پزشک بپردازد تا در صورت تغییر وضعیت بالینی ایشان، برای تغییر سطح تریاژ بیماران و ارجاع به قسمت مناسب اقدام کند.

انتهای پیام/

کد خبرنگار: ۷۷۰۲ ی.ق