به گزارش مفدابهشتی- دکتر محمود نجم‌آبادی ۲۳ آذر ماه ۱۲۸۲ در تهران زاده شد.

وی  پژوهشگر، تاریخ‌نگار و روزنامه‌نگار در عرصه‌ی پزشکی نیز بود. نسب خانوادگی محمود نجم‌آبادی از طرف مادری به شیخ‌هادی نجم‌آبادی، روحانی نام‌دار ایران در عصر مشروطیت و از طرف پدری به محمد نجم‌آبادی، نخستین متولی مدرسه‌ی سپه‌سالار  می‌رسید. پدر وی شاگرد ممتاز محمدرضا کلهر و از خطاطان نامی ایران بود.

محمود تحصیلات اولیه‌اش را در مدرسه‌ی گلستان انجام داد و هم‌کلاسی عباس اقبال آشتیانی بود. پس از تعطیلی این دو دوست مدرسه از هم جدا شدند و محمود نجم‌آبادی به مدرسه‌ی قدیم ایران و آلمان، و عباس اقبال به دارالفنون رفت. هر چند پس از جنگ جهانی اول و تعطیلی مدرسه‌ی ایران و آلمان، نجم‌آبادی نیز وارد دارالفنون شد، اما پس از این که مدرسه‌ی دارالمعلمین تأسیس گردید، نجم‌آبادی به آن جا رفت و جزو دوره‌ی دوم دیپلمه‌های دارالمعلمین بود. وی که در تمام مراحل تحصیل خود شاگرد اول بود، پس از پایان دوره‌ی دانش‌آموزی در ۱۹ سالگی به مدرسه‌ی طب رفت و پیش از این‌که دیپلم بگیرد، رییس بهداری وقت دکتر سعید لقمان‌الملک، به سبب استعداد چشم‌گیرش، وی را در انستیتو پاستور استخدام کرد. روزی که محمود امتحان می‌داد، دکتر حسین معتمد، دکتر امیراعلم و دکتر حکیم اعظم و عده‌ای دیگر آن جا بودند. در آن روز افسر بیماری آمد که رییس مدرسه تشخیص داده بود پای این افسر مبتلا به سل استخوان است، اما نجم‌آبادی تشخیص داد که پای او آب آورده‌، و چون به‌کار خود مطمئن بود، از تشخیص خود دفاع کرد. بعد از بحث و گفت‌وگو معلوم شد که حرف وی درست است و دکتر حسین معتمد هم تشخیص او را تأیید کرد. وی دوره‌ی انترنی خود را در بیمارستان ابن‌سینا و بیمارستان وزیری گذراند و مراحل تحصیلات پزشکی را از کارآموزی و انترنی و آسیستانی تا رییس بخش بودن سپری کرد.

دکتر محمود نجم‌آبادی در مدرسه‌ی طب نیز شاگرد اول شد و پس از فراغت از تحصیل در سال ۱۳۰۹ به‌قوچان رفت و مدت ۲ سال در آن جا و شهر باج‌گیران پزشک قانونی بود. پس از آن سال ۱۳۱۲ به ‌سبزوار رفت و رییس بیمارستان حشمتیه‌ی این شهر شد. سپس به‌ تهران بازگشت و در انستیتو پاستور مشغول کار شد. رییس انستیتو پاستور در آن زمان دکتر ژان فراندل فرانسوی، به ‌محمود 30ساله بسیار اعتقاد داشت. فعالیت او در انستیتو پاستور تا زمانی که انگلیسی‌ها هدایت این مؤسسه را برعهده گرفتند، ادامه داشت.

وی پس از کار در انستیتو پاستور، مدتی هم در بیمارستان‌های دیگر تهران هم‌چون بیمارستان رازی به کار پرداخت. سپس به ریاست بیمارستان‌ لقمان‌الدوله رسید و تا زمان بازنشستگی در این قبیل مناصب فعال بود.

او علاوه بر تألیف‌های بسیار به زبان‌های فارسی و فرانسه، دارای مدال علمی درجه‌ی اول و درجه‌ی دوم سپاس از ایران و نشان شوالیه‌ی «آر.ا. لتر» از فرانسه بود، هم‌چنین عضویت رسمی در انجمن تاریخ طب فرانسه و انجمن بین‌المللی تاریخ طب در پاریس داشت.

وی 26 اردیبهشت 1379 در 97سالگی در تهران دار فانی را وداع گفت.

از آثار اوست:

محمد زکریای رازی

تاریخ طب ایران

تعالیم پزشکی صدساله فرانسویان در ایران

اصول بهداشت

آبله و سرخک، ترجمه

آیین پزشکی یا پندنامه اهوازی (ترجمه)

تصحیح «رساله جودیه»

مقدمه بر طب اسلامی

راهنمای پزشکان

مختصری از طب اسلامی به خصوص خدمات ایرانیان

فهرست کتاب‌های چاپی فارسی طبی

بلای عظیم نسل بشر، سیفیلیس و سوزاک

انتهای پیام

کدخبرنگار ۱۱۰۲۱