به گزارش مفدا، کیمیایی در بیست‌ونهمین فیلمش داستان خانه‌ای قدیمی را روایت می‌کند که همه چراغ‌هایش خاموش بوده و هیچ‌کس در اتاق‌هایش ساکن نیست. در این میان یکی از ساکنین این خانه می‌آید، اهالی این کاشانه را دوباره دور هم جمع کرده و همه چراغ‌ها را روشن می‌کند.
سعید آقاخانی، سیامک انصاری، لیلا زارع، نسرین مقانلو، هومن برق نورد، سیامک صفری، اکبر معززی، مریم عباس‌زاده و... بازیگران این فیلم هستند. علیرضا زرین‌دست مدیریت فیلمبرداری را برعهده دارد و هایده صفی‌یاری تدوین آن را انجام داده است.
اما مسعود کیمیایی؛ کارگردانی ست که نسل‌های مختلف با شخصیت‌های فیلم‌هایش همذات‌پنداری کردند؛ کارگردانی که به گفته‌ی خودش، همواره سعی کرده «نقش روزگار خود را بسازد».
او می‌گوید که نویسنده نیست، اما می‌نویسد و شاعر نیست، اما شعر می‌نویسد.
«خون شد»مسعود کیمیایی تا حد زیادی ادامه «قیصر» است و ارجاع‌های داستانی و تصویری زیادی به آن دارد، همان‌طور که وجود عناصر و شمایل‌های تصویری و صوتی مثل چاقو یا ضرب زورخانه، به مجموعه‌ای از فیلم‌های کیمیایی و شمایل‌های آن ارجاع می‌دهد. «خون شد» اما کامل‌تر و مدرن‌تر از قیصر است و این مدرنیسم را باید در ساختار روایی فیلم و سبک بیانی آن جست‌وجو کرد. «قیصر» در زمان خود یعنی در اواخر دهه چهل که ساخته شد، فیلمی مدرن و موج نویی بود اما امروز فیلمی کلاسیک محسوب می‌شود و این خصلت بسیاری از فیلم‌های مدرن و حتی آوانگارد سینما از جمله فیلم‌هایی مثل «همشهری کین» و «سال گذشته در مارین باد» است که باوجود مدرنیسم آشکارشان در دهه چهل و پنجاه، امروز به‌عنوان آثار کلاسیک تاریخ سینما از آنها یاد می‌شود.
تماشاگر فیلم خون شد نیز اگر با سینمای کیمیایی و عناصر سبکی آن آشنا باشد قاعدتاً مشکلی در فهم آن نخواهد داشت و با درنظر گرفتن هنجارهای بیرونی و درونی فیلم‌های کیمیایی می‌تواند انتظارات فرمال خود را بر این اساس بنا کند. لذا پرسیدن اینکه چرا فضلی و مرتضی در خون شد این‌گونه رفتار می‌کنند یا اینکه این همه چاقوکشی و خون‌ریزی در فیلم چه معنایی دارد کار بیهوده‌ای است.
 در فیلم، سکانسی هست که مادر صندوقچه‌ای را در زیرزمین متروک می‌گشاید و خاطرات گذشته‌اش را بازکاوی می‌کند. «خون شد»، مصداق همین صحنه است؛ انگار مسعود کیمیایی دوباره به سینمای خاص خودش، آن آدم‌ها و آن فضاها رجعت کرده است.
اینجا کیمیایی قصه را بهتر و سرراست‌تر تعریف می‌کند؛ گرچه آدم‌هایش مال این زمانه نیستند، در جهان فیلم قابل‌توجه‌اند. آخرین فیلم کیمیایی بهتر از دیگر آثار این چندساله اوست. مثل همیشه لحظات خوبی دارد و آدم‌های زمختش دوست‌داشتنی هستند.