به گزارش مفدابهشتی- دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی، تاریخدان، پژوهشگر، نویسنده، روزنامه‌نگار، شاعر و استاد دانشگاه تهران در سوم دی ماه 1304 در پاریز استان کرمان دیده به جهان گشود.

وی تا پایان تحصیلات ششم ابتدایی در پاریز تحصیل کرد و نزد پدرش حاج آخوند پاریزی نیز دانش آموخت. محمدابراهیم سال 1320 پس از تحصیلات ابتدایی، به دانشسرای مقدماتی کرمان رفت و دیپلم خود را از این دانشسرا گرفت. سال ۱۳۲۶ در دانشگاه تهران در رشته‌ی تاریخ، تحصیلاتش را ادامه داد و دوره‌ی دکترای تاریخ را هم در دانشگاه تهران گذراند و با پایان‌نامه‌یی درباره‌ی «ابن‌اثیر» دانش‌نامه‌ی دکترای خود را دریافت کرد.

دکتر باستانی پاریزی کار خود را در دانشگاه تهران از سال ۱۳۳۸ با مدیریت مجله‌ی داخلی دانشکده ادبیات آغاز کرد و تا سال ۱۳۸۷ استاد تمام‌ وقت آن دانشگاه بود و رابطه‌ی تنگاتنگی با این دانشگاه داشت.

شوق نویسندگی از همان دوران کودکی و نوجوانی با خواندن نشریاتی مانند: حبل‌المتین، آینده و مهر، برانگیخته شد و نخستین نوشته‌های خود را در سال‌های ترک تحصیل اجباری (۱۳۱۸ و ۱۳۱۹) در قالب روزنامه‌یی به نام «باستان» و مجله‌ای به نام «ندای پاریز» نوشت که خود در پاریز منتشر می‌کرد و دو یا سه مشترک داشت! اما نخستین نوشته‌ی حرفه‌یی وی در نشریات، سال 1321 چاپ شد با نام «تقصیر با مردان است نه زنان». این مقاله در مجله‌ی «بیداری» کرمان انتشار یافت. پس از آن بود که نام باستانی پاریزی در جایگاه نویسنده یا مترجم مقاله‌های بی‌شماری در روزنامه‌ها و مجله‌هایی مانند: اطلاعات، کیهان، خواندنیها، یغما، راهنمای‌کتاب، آینده، کلک و بخارا می‌توان دید.

اولین کتاب دکتر باستانی پاریزی «پیغمبر دزدان» نام دارد. وی ۶۶ عنوان کتاب تألیف یا ترجمه دارد. عکسی از او در کنار کتاب‌هایش وجود دارد که هم‌قد بلندش کتاب روی هم چیده شده، و از او بلندتر شده است! برخی مجموعه‌هایی نیز برگزیده‌یی از مقاله‌های وی گردآوری شده که به صورت کتاب به چاپ رسیده است.

از میان نوشته‌هایش هفت کتاب با نام «سبعه ثمانیه» متمایز است که همگی در نام خود عدد هفت را دارند:

خاتون هفت قلعه، آسیای هفت سنگ، نای هفت‌بند، اژدهای هفت‌سر، کوچه‌ی هفت‌پیچ، زیر این هفت آسمان، سنگ هفت‌قلم.

بعدها کتاب هشتمی با نام «هشت ‌الهفت» به این مجموعه هفت‌تایی اضافه شده‌است.

به جز کتاب‌ها و مقاله‌ها استاد باستانی پاریزی شعر هم می‌سرود، و نخستین شعر خود را در کودکی در روستای پاریز و در آرزوی باران سرود. وی منتخبی از شعرهای خود را سال ۱۳۲۷ در کتابی به نام «یادبود من» به چاپ رسانده‌ است.

دکتر محمد بقایی (ماکان) در روزنامه‌ی شرق نوشته‌است: «ملک‌الشعرای بهار گفته است اگر از نشاط اصفهانی فقط همین یک بیت می‌ماند:

طاعت از دست نیاید گنهی باید کرد

در دل دوست به هر حیله رهی باید کرد

بازهم به همین اندازه معروف می‌شد.»

و درباره‌ی استاد محمدابراهیم باستانی پاریزی هم باید گفت اگر از او فقط غزل:

یاد آن شب که صبا بر سر ما گل می‌ریخت

بر سر ما ز در و بام و هوا گل می‌ریخت

باقی می‌ماند، بازهم به همین اندازه معروف می‌شد.

دکتر باستانی پاریزی در ۸۹ سالگی چشم  از جهان فروبست و طبق وصیت خود در قطعه‌ی ۲۵۰ بهشت‌زهرا در کنار همسرش به خاک سپرده شد.