به گزارش مفدا، نفیسه غفاریان دانشجوی ترم هفتم پرستاری دانشگاه شهید بهشتی است. او در حال حاضر در بخش داخلی بیمارستان امام حسین(ع) مشغول خدمت است. اگرچه این بخش مستقیما با کرونا مرتبط نیست اما بیماران بسیاری در این بخش هستند که نتیجه تست آن‌ها مثبت شده و به اصطلاح کد می‌خوردند و جان خود را از دست می‌دهند. با این دانشجوی پرستاری فعال در مراکز درمانی کشور به مناسبت ولادت حضرت زینب (س) و روز پرستار به گفتگو پرداختیم.
نفیسه غفاریان درباره انتخاب رشته پرستاری و حضور مستقیم در مراکز درمانی عنوان کرد: من چهار سال پیش در این رشته ثبت‌نام کردم و اگرچه در آن زمان علاقمند رشته پزشکی بودم اما اولویتم این بود که بعد از پزشکی رشته پرستاری را به عنوان اولویت اصلی خود انتخاب کنم. چرا که علاقمند به حضور مستقیم در مراکز درمانی و بیمارستان بودم.
او اضافه کرد: وقتی که رضایت بیمار را از روند درمان مشاهده می‌کنم خستگی از تنم می‌رود و احساس خوبی به من دست می‌دهد. برای همین به حضور مستقیم در بیمارستان علاقه دارم. علاوه بر این در بیمارستان فرهنگ‌ها و افراد مختلفی به چشم می‌خورند که برخورد و ارتباط برقرار کردن با آن‌ها جذابیت زیادی برای من دارد. گاهی حتی بیماری مجبور است چندماه در بیمارستان بماند و با تمام قسمت‌های بخش آشنا است و ما در واقع چندماهی با او زندگی می‌کنیم.
این پرستار درباره شرایط کرونا در بیمارستان و تلخ و شیرین تجربه پرستاران گفت: کرونا مشکلات و سختی‌های زیادی همراه خود داشت و تاکنون پیک‌های مختلفی را سپری کرده است که شرایط را برای پرستاران سخت و طلاقت‌فرسا کرده است. اما شیوع کرونا موجب شد که رشته پرستاری به عنوان یک رشته اکادمیک شناخته شود. بارها حتی در بین افراد تحصیلکرده با این نگاه مواجه شدیم که پرستاری را معادل نگهداری از سالمندان می‌دانستند و این رشته به عنوان یک رشته تحصیلی آکادمیک جا نیفتاده بود. برخی از مردم عادی نیز به پرستار به عنوان شخصی که کارهای تزریقات انجام می‌دهد نگاه می‌کردند اما همه‌گیری کرونا موجب شد مفید بودن این رشته برای همگان جا بیفتد.
غفاریان درباره مشکلاتی مراکز درمانی و درخواست دانشجویان پرستاری از مسوولان بیان کرد: اولین مشکل هرکسی که وارد بخش می‌شود این است که نسبت پرستاران به تعداد بیماران بسیار کم است. به همین دلیل پرستاران مشکلات مختلف و سنگینی دارند از مستندسازی و نوشتن شرح حال گرفته تا رسیدگی به بیماران. در این شرایط نوشتن شرح حال بیمار با توجه به محدودیت شیفت و تعداد کم پرستاران کار بسیار سختی است. مخصوصا در بخش داخلی بیمارستان که معمولا بیماران بدحال به آن مراجعه کرده و بخش پرکاری است. بعلاوه این بیماران مدام درگیر کووید می‌شوند و ما با کمبود تخت مواجه می‌شویم.
این دانشجوی پرستاری افزود: نوشتن گزارش اولیه و شرح‌حال پرکردن دقیق یک صفحه است که می‌شود به آن استناد کرد تا پزشک در زمانی که در بیمارستان حضور پیدا می‌کند متوجه شرایط بیمار شود. پرستاران با وجود تعدد بیمار و کار با سختی زیادی مواجه هستند و معمولا این گزارش‌ها با آموخته‌های دانشگاهی ما مطابقت ندارد. ما خوانده‌ایم که گزارش باید از فرآیند هشیاری بیمار و از قسمت‌های فوقانی بدن تا پایین انجام شود اما گزارش‌هایی که در بخش نوشته می‌شود نظم و ترتیب خاصی ندارد و تمرکز موضوعی ندارد. امیدوارم با افزایش تعداد بیماران کارهای پرستاران منسجم‌تر دنبال شود.
او درباره تحربیات خود گفت: در ماه‌های اخیر در بخش داخلی به طور غیرمستقیم و مستقیم با بیماران کرونایی درگیر بودم و بیماران بدحال زیادی دیده‌ام که هیچ وقت احیا نشدند و به زندگی برنگشتند. شاید هیچ وقت نتوانم با مرگ این عزیران کنار بیایم. اما آروز و دعای مادربزرگ یا جوانی که بیمارش شفا پیدا کرده جزو بهترین تجربیات و دقایقی است که در زندگی از سر گذرانده‌ام./ انتهای پیام
ارسال نظر