به گزارش مفدا گلستان، در مقاله ای که با تلاش دکتر مهرداد آقایی، فوق تخصص روماتولوژی در نشریه علمی، فرهنگی دانشور دانشگاه علوم پزشکی گلستان به چاپ رسیده است آمده است که تغذیه نقش بسزایی در سلامت استخوان در طول زندگی دارد. رسیدن به حداکثر تراکم استخوان که معمولا در دهه سوم زندگی هر فردی محقق می شود تحت تاثیر تغذیه و سایر فاکتورهای موثر در تشکیل استخوان در کودکی و نوجوانی است.

دکتر آقایی در این مقاله خاطر نشان کرد :علاوه بر تغذیه، ژنتیک، جنس، نژاد، فعالیت فیزیکی، سیگاری بودن یا نبودن، بیماری ها و داروها، همگی ممکن است روی رشد استخوان تاثیر داشته باشند. بعد از رسیدن به حداکثر توده استخوانی، تمرکز روی کاهش از دست دادن استخوان که به صورت طبیعی با افزایش سن به وقوع می پیوندد خواهد بود. استخوان از ماتریکس کلاژن تشکیل شده است که روی آن کلسیم به فرم هیدروکسی آپاتیت رسوب می کند.

وی افزود:ویتامین D، جذب گوارشی کلسیم و فسفر را افزایش می دهد. سطوح پایین ویتامین D، با اختلال جذب کلسیم از گوارش، افزایش ترشح هورمون پاراتیرویید و نتیجتا باز جذب بیشتر استخوان همراه است. در خصوص مقدار مطلوب کلسیم و ویتامین D در رژیم غذایی بحث و اختلاف نظر وجود دارد ولی توصیه ها عمدتا بر پایه سن و در خانم ها بر اساس وضعیت یائسگی است.

نویسند مقاله خاطر نشان کرد :در مطالعات آینده نگر تصادفی، مردان و زنان یائسه که کلسیم و یا ویتامین D کافی دریافت کرده اند، به دانیسته استخوان بالاتری دست پیدا کرده اند ولی به هر حال این شرایط همیشه به کاهش خطر شکستگی منجر نمی شود.

وی در این مقاله چنین آورده است :

نیاز به کلسیم در مراحل مختلف زندگی :

مرحله رشد

در زمان تولد، استخوانهای نوزاد محتوی ۲۵ الی ۳۰ گرم کلسیم است ولی یک خانم بالغ ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ گرم کلسیم دارد و در بزرگسالانی که پوکی استخوان متوسط دارند، فقط ۴ تا ۸ درصد کلسیم مصرف شده در بدن باقی می ماند.

حاملگی و شیر دهی

مادر طی ۹ ماه حاملگی باید حدود ۲۵ تا ۳۰ گرم و طی ۹ ماه بعدی شیر دهی باید ۵۰ تا ۷۰ گرم کلسیم اضافی در اختیار کودک قرار دهد.

پیری

در اینکه با افزایش سن، توده استخوان کم می شود، توافق عمومی وجود دارد. یافته های مطالعات مقطعی اولیه نشان داده است که کاهش تراکم مهره ها از سن ۳۰ تا ۳۵ سالگی شروع می شود. احتمالا تا حدود دهه ششم الی هفتم عمر، برای سایر نقاط، کاهش دانسیته قابل توجهی اتفاق نمی افتد.

وی ادامه داد: این کاهش وابسته به سن بدون توجه به سطوح هورمون های جنسی، در هر دو جنس اتفاق می افتد و در خانم هایی که تحت درمان با استروتوژن قرار می گیرند هم احتمالا با همان سرعتی که در مردان اتفاق می افتد رخ می دهد. این سرعت در مناطق مختلف متفاوت است و نیم تا یک درصد در سال تا دهه هفتم ادامه دارد و با افزایش سن سرعت آن بیشتر می شود.

این مقاله در نشریه علمی، فرهنگی دانشور دانشگاه علوم پزشکی گلستان، سال اول/شماره اول / پاییز ۹۹ به چاپ رسیده است.

برای دریافت متن مقاله اینجا کلیک کنید.