تا نام تو برده می‏ شود، چراغ‌‏های صلوات، در جان لحظه‌ها فروزان می‌شوند. تا فضیلتی از تو گفته می‌شود، دل‏ها از بوی گل محمدی زنده می‌شوند.

یاد نویدبخش تو، درب‏‌های صبح را به رویِ ما می‏‌گشاید. قرآن تو، نزدیک‏ترین راه رهایی است و نهج‏ الفصاحه‌ات، پاک‏‌ترین مبحث بندگی.

قرآن، معجزه ‏ای است که از دست‏های روشن تو به ما رسید و مرهمی شد بر داغ ‏های همه روزه بشریت.

نهج ‏الفصاحه، سرزمین پهناور دوستی است، زمزمه های بهاری گنجشکان بر درخت است که روبه‏ روی لحظات خستگی انسان، قد می‌‏کشد.

دنیا، شاداب و جوان می ماند؛ اگر سطری از اندرزهای تو را به کار بندد؛ همچنان‌‏که منبر و مسجد و مأذنه از ذکر و نام تو فعال مانده‌اند.

تو را نشناختیم

یا رسول اللّه‏ (ص) ، تو را نشناخته‌ایم و فقط می‏‌دانیم که نامت بر همه کائنات ترجیح دارد.

چگونه می‏توان شعاع دایره خوبی‌هایت را ترسیم کرد؟ «مدینه» با آن عظمتش، هیچ‏گاه ادعا نمی‌‏کند که تو را شناخته است.

چگونه در خیال خام دنیا، رفتاری برای هم اعصار می‌ گنجید؟

یا نبی اللّه‏ (ص) ! مگر می‏توان بر سنت شریف تو بوسه نزد؛ حال آنکه پاسخ‏گوی تمام نیازهای روز است؟!

این درست که تو را نشناخته ‏ایم، اما همه هستی ما از احترام به نامت می‏گوید که بیت بیت، قصیده ‏های روشن در دل‏ها می‏کاری و نور می‏پاشی در چشم‏‌های خاک

گوینده: نسترن عسکری

گرافیست: مریم خالقی نیا

تدوین: علی اکبر طالبیان