به گزارش مفدا گلستان، پس از شهادت یازدهمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، حضرت امام حسن عسکری(علیه السلام) در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ قمری، حضرت بقیه اللَّه الاعظم امام مهدی(عج) سکاندار امت مسلمان گردید و به امر خداوند متعال از دیده‌ ها پنهان گشت. نهم ربیع الاول سال ۲۶۰ ه. ق، برابر با آغاز امامت آن امام بزرگ و امید مستضعفان جهان می ‌باشد.

او خواهد آمد و جهان را از عدل و داد پر خواهد کرد. همان‌گونه که از ظلم و جور پُر شده است.

شیعیان، این روز را به عنوان عید، جشن می‌گیرند و در آن، به شادمانی و عبادت می‌ پردازند.

روز جمعه، هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ هـ. ق، امام حسن عسکری علیه السلام، پس از این که نماز صبح را خواندند، بر اثر زهری که هشت روز قبل معتمد به ایشان خورانده بود، به شهادت رسیدند.

این حادثه در شرایطی روی داد که امام یازدهم، افزون بر این که مانند پدران خود زمینه را برای غیبت آماده کرده بود، شب پیش از شهادتشان، دور از چشم مأموران خلیفه، نامه های بسیاری به شهرهای شیعه نشین فرستادند.

خبر شهادت امام در سراسر شهر سامرا پیچید و مردم به احترام او عزاداری کردند.

به گفته مورخان، در روز شهادت امام علیه السلام، سامرا به صحرای قیامت تبدیل شده بود.

بر اساس گفته شیخ صدوق، خود امام زمان علیه السلام با کنار زدن عمویش جعفر که قصد نمازگزاردن داشت، بر بدن پدر بزرگوارش نماز خواند.

حکومت عباسی از مدت ها پیش بر اساس سخن رسول الله صلی الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم السلام مبنی بر این که مهدی فرزند امام حسن عسکری علیه السلام است، امام یازدهم را زیر نظر داشت و مراقب بود تا فرزندی از ایشان نماند، ولی امام یازدهم با پنهان نگه داشتن خبر ولادت فرزندش این نقشه را باطل کرده بود.

پس از شهادت امام حسن عسکری علیه السلام، کم کم خبر فرزندی به نام مهدی علیه السلام پخش شد و تلاش چند باره خلیفه عباسی برای یافتن امام مهدی علیه السلام به نتیجه نرسید.

عثمان بن سعید، نائب اول امام علیه السلام بود و با آغاز غیبت ولی عصر علیه السلام نامه های حضرت را به شیعیان می رساند. از همین زمان بود که شیعیان برای نخستین بار طعم غیبت را چشیدند.

آغاز غیبت صغری مصادف با آغاز امامت حضرت مهدی علیه السلام بود تا مردم آرام آرام با مفهوم تلخ و دردناک غیبت آشنا شده، بتوانند تا آن زمان که به اشتباه خود پی می‌برند و به وظایف خود در برابر امامان آگاه می‌شوند، همچنان دیندار بمانند.

در دوران غیبت صغری چهار نایب خاص، امر وساطت میان امام علیه السلام و شیعیان را به عهده داشته و که آنها معروف و سرشناس بوده‌اند.

آنان احکام دین را از وجود اقدس امام زمان علیه السلام گرفته و در اختیار شیعیان می‌گذاشتند. سؤالات [کتبی و شفاهی] ایشان را به حضور امام زمان علیه السلام برده و سپس پاسخ را به شیعیان می‌رسانیدند و همچنین، وجوه شرعی شیعیان را با وکالتی که از امام داشتند، می‌گرفتند [و به حضرت تحویل می‌دادند یا با اجازه ایشان مصرف می‌کردند].

آنان جمعی بودند که امام حسن عسکری علیه السلام در زمان حیات خود عدالتشان را تأیید فرمود و همه را به عنوان امین امام زمان علیه السلام معرفی کرد و بعد از خود، ناظر املاک و متصدی کارهای خویش گردانید، و آن ها را با نام و نسب به مردم معرفی نمود. اینها، همه دارای عقل، امانت، وثاقت، دِرایت، فهم و عظمت بودند.

شنیده ام که روزی می آیی

ولی کی؟

نمیدانم و هیچکس هم به من نمی گوید.

شنیده ام وقتی تو می آیی،

یاسمن آهسته در گوش باد می گوید : قدمش نور خدا را آورد.

ما به هم می گویم که ببین دامها همگی جمع شدند و دگر در دل گنجشکان هم غصه و ترس گرفتاری نیست.

رافت و معرفت و مهر به پیش افتاده است و دورنگی جاماند.

همه جا بوی زلالی و صفا پیچیده است.

دیده ها را بستیم، چشم ها را شستیم و جهان را چه مصفا دیدیم.

خالی از کبر و دروغ بی ریا و بی غش.

شعر از دبیر سرویس فرهنگی مفداگلستان: زینب دیلم