سنی محمدپورفلاحان، متولد ۱۳۷۲ در شیراز و دانشجوی سال چهارم رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اهواز هستم و مدت سه سال است که کار هنری را به صورت حرفه‌ای آغاز کرده‌ام.
مفدا: آیا در جشنواره‌های گذشته هم شرکت داشتید؟
سال گذشته در جشنواره هفتم شرکت کردم و با اثر "صحنه دیوار" موفق به کسب مقام اول کارگردانی و اثر برگزیده جشنواره شدم. امسال نیز کارگردانی دو اثر «صدا، سکوت، حرکت» و «بازیگری من آنجا نیست» در جشنواره حاضر شدم.
مفدا: از چه زمانی کار تئاتر را شروع کردید؟ آیا آموزش خاصی در این زمینه دیده‌اید؟
از سه سال پیش که کانون «هنرهای نمایشی» را به همراه دوستانم در دانشگاه تاسیس کردیم، با بهره گیری از استادان راهنمایی که به دانشگاه دعوت می‌شدند، به صورت جدی کار تئاتر را شروع کرم، البته قبل از ورود به دانشگاه نیز در گروه تئاتر مدرسه فعالیت داشتم.
از کودکی به تئاتر علاقه داشتم ولی هر چه تلاش کردم در کلاس‌های بازیگری شرکت کنم که به دلیل شرایطی مانند کمبود امکانات در شهرستان‌ها، عملی نشد. بنابراین سراغ علاقمندی دومم که بازیگری بود رفتم. اما الان که وارد دانشگاه و جامعه شده‌ام احساس می‌کنم در جنبه‌های فرهنگی و در جامعه دانشگاهی کمبود و کاستی‌هایی داریم و نیازمند کار فرهنگی هستیم.
مفدا: آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که به جای تحصیل پزشکی، هنر را به عنوان رشته دانشگاهی انتخاب کنید؟
اگر امکاناتی مانند حمایت از هنرمندان و اینکه بتوانند اجرای عمومی داشته باشند، میسر بود، رشته تئاتر را برای ادامه تحصیل انتخاب می‌کردم. از آنجا تئاتر یک رشته پرهزینه است و فرد باید بتواند از طریق آن امرار معاش کند، اگر مطمئن بودم که این رشته هنری آینده شغلی‌ام را تامین می‌کند، آن را برای ادامه تحصیل برمی‌گزیدم.
البته یک نکته را لازم می‌دانم بگویم و آن این است که هنر و پزشکی در راستای همدیگر هستند و هر دو می‌خواهند به جامعه انسانی خدمت کنند، فقط نوع خدمتشان فرق می‌کند.
مفدا: پرداختن به امور فرهنگی و فعالیت‌های فوق برنامه چه تاثیری بر درس و روحیه دانشجویان دارد؟
در مورد خودم هنر به تحصیلم کمک می‌کند، چون رشته پزشکی رشته‌ای است که ما هفت سال با آن زندگی می‌کنیم و اگر بخواهیم تمام وقت خود را برای پزشکی بگذاریم تک بعدی خواهیم شد. وقتی تئاتر کار می‌کنم به من کمک می‌شود که بیمارانم را بهتر درک کنم، وقتی من با شخصیت‌های مختلف آشنا می‌شوم و خودم را جای آنها می‌گذارم بهتر می‌توانم با آنها ارتباط برقرار کنم.
مفدا: نظر خانواده شما در رابطه با فعالیت‌های هنریتان چیست؟
خانواده‌ام در این مورد من را خیلی حمایت می‌کنند، آنها از کودکی وقتی علاقه‌ام را به تئاتر و بازیگری می‌دیدند، خیلی پیگیر بودند که مرا به کلاس‌های بازیگری بفرستند، ولی به دلیل شرایطی که گفتم این امر امکان‌پذیر نشد تا زمان دانشگاه.
مفدا: حال و هوای جشنواره را چطور دیدید؟
برای جشنواره امسال نسبت به سال گذشته خیلی بیشتر زحمت کشیده شد و نظم برنامه‌ها هم بهتر و هماهنگی برای اجراها و نصب دکور خیلی خوب بود. پیشنهادی که دارم این است که اگر جشنواره به صورت غیر رقابتی بود، خیلی بهتر و دلنشین‌تر می‌شد، هدف جشنواره این است که به دانشجو کمک کند تا بتواند در آینده هنر خود را اعتلا دهد، ولی وقتی فضا رقابتی شود فقط عیوب کار رقیبان را می‌بینیم و فرصتی برای تبادل نظر و تجربه پیش نمی‌آید. پیشنهادم این است که مسؤولان امکان اجرای عمومی را برای دانشجویان فراهم کنند.
مفدا: نظرتان در مورد شرکت کارکنان و اساتید در این دوره از جشنواره چیست؟
به نظرم باعث بوجود آمدن یک درک متقابل بین دانشجویان، کارمندان و اساتید می‌شود، به هرحال اساتید از ما یک مقدار فاصله سنی دارند و شاید علایق زمان جوانی‌شان را فراموش کرده باشند، این فرصت باعث می‌شود که دانشجویان را بهتر درک کنند.
مفدا: نظرتان در مورد شرکت دانشجویان غیر علوم پزشکی در این جشنواره چیست؟
خیلی خوب است به شرطی که فرصتی پیش بیاید که با آنها بیشتر آشنا شویم و محافلی باشد که تبادل تجربه با هم داشته باشیم .
مفدا: جذاب‌ترین بخش جشنواره به نظر شما کدام بخش بود؟
بخش تئاتر صحنه‌ای برایم جذاب‌ترین بخش بود شاید به این دلیل که خودم هم در این بخش شرکت داشتم، رشته موسیقی پاپ هم برایم دلنشین بود.
ارسال نظر