کاظم حکمت، اهل شهرستان فسا و دانشجوی پزشکی ورودی ۹۴ از دانشگاه علوم پزشکی فسا است. او در اکثر بخش‌های ادبی هشتمین جشنواره فرهنگی وزارت بهداشت اثر فرستاده و یکی از آثارش رتبه اول را در بخش دانشجویان سراسر کشور کسب کرده است. به همین بهانه گفتگویی صمیمانه با وی انجام دادیم که می‌خوانید:
مفدا: آیا سال گذشته هم در جشنواره حضور داشتید؟
بله سال گذشته چند اثر به دبیرخانه دانشگاه ارسال کردم ولی به خاطر یک سری ناهماهنگی‌ها، کارهایم در سیستم ثبت نهایی نشد و در نتیجه نتوانستم در جشنواره هفتم حضور داشته باشم.
مفدا: از چه سنی شروع به سرودن شعر کردی و آیا آموزشی در این زمینه دیدی؟
من از هشت سالگی شعر می‌گویم و می‌توانم بگویم محیط خانواده، فضای اطراف و لذت خواندن اولین کتاب‌هایی که داشتم روی من تاثیر گذاشت و باعث شد من به حیطه شعر و شاعری علاقمند شوم که تا امروز هم ادامه دارد. البته من در دوران دانش‌آموزی هم در جشنواره خوارزمی در بخش شعر دانش آموزان کشور عناوین مختلفی کسب کردم و به همین واسطه با اساتید بنام کشوری آشنا شدم و از محضر شان استفاده کردم. در کارگاهای شعر و انجمن‌های مختلف شعر هم شرکت می‌کردم هم در شهرستان و هم در دانشگاه.
مفدا: تا به حال به این فکر کرده‌ای که کاش به جای رشته پزشکی وارد رشته ادبی شده بودی؟
بله وقتی می‌خواستم وارد رشته پزشکی شوم، سر دوراهی قرار گرفته بودم که چه کنکوری بدهم ولی هدف من از پزشکی خیلی قدرتمندتر بود، البته هدفی که در زمینه ادبیات هم داشتم خیلی وسیع بود و من در این زمینه به سطح بین‌المللی فکر می‌کنم اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که این دو نه تنها هیچ تداخلی با هم ندارند بلکه احساس کردم اگر وارد رشته پزشکی شوم و و در کنارش به ادبیات هم بپردازم به واسطه اینکه خیلی عمیق تر با انسان سر و کار دارم می‌توانم ادبیات را خیلی جدی‌تر دنبال کنم، همیشه این مسئله برایم مهم بوده که از ادبیات و هنر به عنوان شغل و منبع درآمد استفاده نکنم.
مفدا: فعالیت‌های غیر درسی لطمه‌ای به درست وارد نمی‌کند؟
این موضوع بستگی به خود شخص دارد، اگر همه چیز سرجای خودش باشد، هیچ لطمه‌ای به درس نمی‌خورد، من خودم شخصا به هنر و ادبیات مدیونم و بیش از اینکه به درس و تحصیلم لطمه زده باشد به من کمک کرده است و آن هم به خاطر وسعت دیدی است که انسان از ادبیات و هنر کسب می‌کند. اگر به جامعه نگاه کنیم می‌بینیم خیلی از پزشکان موفق هستند که در حیطه هنر هم بسیار موفق بوده‌اند، یکی از بهترین نمونه‌ها مرحوم دکترافشین یداللهی بودند فکر کنم وی یک الگوی مناسب برای ما باشد.
مفدا: خانواده‌ات با فعالیت‌های غیر درسی‌ات مخالف نیستند؟
خدا را شکر خانواده من خانواده‌ای هستند که درک خیلی خوبی از مسایل دارند و خیلی به هنر و ادبیات بهاء می‌دهند و همیشه مشوق من بودند، اتفاقا خواهرم هم دانشجوی پزشکی است و ایشان هم در زمینه شعر و ادبیات فعالیت دارد.
مفدا: جشنواره امسال را چطور دیدی؟
جشنواره امسال از نظر سطح برگزاری خیلی خوب بود، البته کم و کاستی‌هایی هم وجود داشت و من خیلی خوشحال هستم از اینکه در این جشنواره شرکت کردم و اینکه می‌بینم در جامعه دانشگاهی و حیطه علوم پزشکی به هنر بها داده می‌شود خیلی برای من مهم است. چون با هنر خیلی بهتر می‌شود مناسبات انسانی را در جامعه ترویج کرد و با زبان هنر با مردم صحبت کرد و این جشنواره این پیام را به مردم انتقال می‌دهد.
مفدا: اگر پیشنهاد یا انتقاد خاصی به جشنواره دارید بفرمایید؟
برنامه ریزی‌ها می‌شد سازمان یافته‌تر باشد مخصوصا در بخش زمان‌بندی و داوری آثار، خیلی بهتر بود برای آثار لیست داوری تدارک و ارایه شود و لیست نمرات داوران به هرکدام از آثار ارایه شود برای شفافیت هر چه بیشتر، این امر باعث می‌شود شرکت کنندگان نقاط ضعف و قوت خود را متوجه شوند و با آگاهی بیشتری در جشنواره‌های بعدی شرکت کنند.
مفدا: نظرتان در مورد شرکت اساتید و کارکنان در این جشنواره چیست؟
کاربسیار خوبی است هرچند که جشنواره شلوغ تر شده و در نتیجه برنامه‌ریزی هم سخت‌تر شده، ولی حسنی که دارد این است که یک امیدواری به کارکنان و اساتید داده شد که آنها هم می‌توانند خود را محک بزنند و هنوز چیزی تمام نشده و راه برای آنها هم هنوز ادامه دارد، ضمن اینکه اساتید و کارکنان را با دانشجویان هم‌سنگرتر کرد که این خیلی برای ایجاد همدلی و اتحاد چیز مثبتی است.
مفدا: نظرتان در مورد شرکت دیگر دانشگاه‌ها در این جشنواره چیست؟
حضور دیگر دانشجویان باعث شد این جشنواره به یک جشنواره بزرگ دانشجویی تبدیل شود و توانمندی دانشگاه‌های علوم پزشکی را بیشتر نشان دهد و اینکه یک پزشک در میان دانشگاه‌های سراسر کشور بتواند رتبه اول ادبی شعر طنز را کسب کند، این خود یک دلگرمی است و من به نظرم همیشه باید بهترین‌ها با هم رقابت کنند، اما جوری نشود که تمرکز وزارت بهداشت روی دانشجویان خودش از بین برود و آنقدر گسترده نشود که اصل قضیه فراموش شود.
ارسال نظر