به گزارش مفدا، به دنبال تحقیق گسترده‌ای که وزارت بهداشت در سال ۱۳۶۳ هجری شمسی، برای آگاهی از وضعیت خدمات بهداشتی و درمانی انجام داد، این نتیجه به دست آمد که چهل درصد از مرگ و میرهای کشور در ۵ سال اول زندگی کودکان اتفاق می افتد و هشتاد درصد آن نیز در یک سال اول زندگی است. بنابراین می‌توان با آموزش‌های عمدتا ساده و اولیه از وقوع این مرگ و میرها جلوگیری کرد.
این نتایج سرآغاز تلاش در مسیر راه اندازی شبکه‌های بهداشتی درمانی به نام "خانه بهداشت" در روستاهای کشور و تربیت نیروهای اصیل و بومی به نام بهورز شد. کاهش میزان مرگ و میردر روستاها ، جلوگیری از عوارض حاملگی‌های متعدد، واکسیانسیون کودکان، آموزش‌مادران و...از جمله مهمترین فعالیت‌های بهورزان است .
بهورزان در ارتباطی صمیمی با مادران روستایی و تلاشی گسترده، توانسته‌اند میزان مرگ و میر مادران را به علت عوارض حاملگی و زایمان، از ۱۴۰ مورد در ۱۰۰ هزار تولد زنده در سال ۱۳۶۳ به ۵۴ مورد در ۱۰۰ هزار تولد زنده در سال ۱۳۷۰ کاهش دهند و این به معنای جلوگیری از مرگ ۱۷۲۰ مادر در سال است. این آمار در سال‌های بعد نیز پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته است. همچنین مرگ و میر کودکان زیر پنج سال نیز از ۲۰۰ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر به ۲۵ نفر در ۱۰۰۰ نفر کاهش یافته است.
تلاش بهورزان در دور افتاده‌ترین روستاهای کشور موجب می شود خدمات بهداشتی لازم به روستاییان ارایه شده و به این وسیله از اشاعه بیماری در جامعه جلوگیری شود. با این وصف بهورزان نه تنها موجب سلامت روستاییان می‌شوند، بلکه به تامین سلامت جامعه شهری نیز کمک می‌کنند، زیرا بیماری حد و مرز نمی‌شناسد و در صورت عدم رعایت بهداشت و عدم ارایه مراقبت‌های بهداشتی در شهر و روستا، فقیر و غنی در معرض خطر ابتلا به‌انواع بیماری‌ها قرار خواهند گرفت، لذا اجر معنوی برای این عزیزان بهترین پاداش و قدردانی است.
نقش بهورزان در سلامت جامعه حیاتی است. امروز که ما شاهد کاهش مرگ و میر مادران و کودکان هستیم، باید همه را مرهون زحمات و تلاش بهورزان بدانیم، زیرا ارتقای شاخص‌های بهداشتی کشور در گروی تلاش و فعالیت این عزیزان است.
ارسال نظر