به گزارش مفدا رفسنجان، استفاده از عصای سفید بـه شکل امروزی و بعنوان نمادی برای شناخت نابینایان، بـه بعد از جنگ جهانی اول برمی‌گردد. درسال ۱۹۲۱م. عکاسی از شهر بریستول انگلستان بنام جیمز بیگز – که در اثر سانحه‌ای بینائی خود را از دست داده‌ بود- برای در امان ماندن از گزند وسائل نقلیه در خیابان‌هـای اطراف محل زندگی‌اش ابتکار استفاده از عصای سفید را از آنِ خود کرد تا بـه راحتی برای همگان قابل دید باشد.

پس از آن دو تن از برجسته‌ترین محققان آمریکائی بنام‌هـای دکتر ناول‌ پری «ریاضیدان» و دکتر جاکوپس تن ‌بروک «حقوقدان»؛ توانستند قانونی‌ در پانزدهمین روز از ماه اکتبر بعنوان قانون عصای سفید بـه تصویب برسانند و این روز را، بعنوان روز جهانی نابینایان نامگذاری کنند. در این قانون، تمامی حقوق اجتماعی فرد نابینا بعنوان عضوی از جامعه‌ی متمدن، انعکاس یافته اسـت.

نابینایان، حق بهره‌گیری از کلیه‌ی امکانات رفاهی معمول در جامعه را دارند. آنان، حق دارند از پیاده‌روها، خیابان‌ها، بزرگراه‌ها و وسایل ترابری همگانی مانند هواپیما، قطار، اتوبوس، اتومبیل، کشتی، هتل‌ها، مکان‌هـای عمومی و مراکز تفریحی و مذهبی بهره‌برداری کنند. چنانچه گهگاه محدودیتی برای سودجستن از این تسهیلات و مکان‌ها در میان باشد، باید فراگیر همه ی ی‌ی افراد جامعه باشد.

اگر شخص یا سازمانی فقط برای نابینایان در استفاده از تسهیلات همگانی، محدودیت ایجاد کند یا حقوق نابینایان عاقل و بالغ را نادیده بگیرد، مجرم شناخته می‌شود. رانندگان وسایل نقلیه، موظف بـه مراعات کامل نابینایانی هستند که با عصای سفید در خیابانها آمد و شد می‌کنند. دولت، موظف اسـت نابینایان را به مشارکت در امور دولتی تشویق کند تا آنان نیز بـه کار مشغول شوند.

درمان و پیش گیری از نابینایی

بسیاری از نابینایی ها قابل پیشگیری هستند؛ زیرا نابینایی و کم بینایی، یا ارثی اسـت یا غیرارثی کـه هر کدام، جلوگیری و درمان مخصوص بـه خود را دارد. بعنوان مثال در موارد ارثی، می توان با انجام مشاوره هـای پیش از ازدواج، از بروز انها پیشگیری کرد.

دختر زیبای نابینای مـن

گر بـه تاریکی اسیری، وای مـن

دزد گیتی چشم زیبایت گرفت

روشنی از روز و شب هایت گرفت

لیک ایمان دردلت تابنده اسـت