به گزارش مفدا، در ششمین جشنواره اهدای تندیس ملی فداکاری دانشجویان ایران، یکی از گروهای دانشجویی فعال در امور خیریه که توانست تندیس ملی فداکاری دانشجویی را دریافت کند، کانون خیریه التیام از دانشگاه علوم پزشکی ایران بود.
این گروه دانشجویی در اموری چون جمع‌آوری کمک های مالی به منظور کمک به بیماران نیازمند، جذب دانشجویان در فعالیت‌های خیریه ، گسترش فعالیت‌های خیریه و آموزش اخلاق حرفه ای و اخلاق پزشکی فعالیت دارند.
به مناسبت موفقیت اخیر این کانون دانشجویی در ششمین آئین اهدای تندیس ملی فداکاری دانشجویان ایران با مائده فردوس موسس این کانون و از دانشجویان فعال در امور خیریه ، دبیر سابق کانون التیام ، دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران و عضو فعال این کانون دانشجویی به گفت وگو نشسته‌ایم که متن کامل این مصاحبه را در ادامه می‌خوانید.
کمی از خودتان و فعالیت‌های کانون التیام برایمان بگوئید و بفرمائید فعالیت های خیریه و عام المنفعه را از چه سنی و به برای نیل به چه هدفی آغاز کردید؟
از اولین سال ورود به دانشگاه با گروهی از دوستان هم فکرم فعالیت در موسسات خیریه مختلف در سطح شهر را شروع کردیم . در واقع مانند هر مسلمان دیگر در برابر ارتقای سطح معنوی و فکری جامعه احساس مسئولیت می‌کردیم . اما بعد از ارتباط نزدیک‌تر با افراد نیازمند دریافتیم که در جامعه‌ای می‌توان برای رشد فرهنگ و معنویت تلاش کرد که اکثریت مردم از حداقل رفاه مالی برخوردار باشند و این هدفی است که جامعه امروز ما راه زیادی تا رسیدن به آن دارد . همین امر موجب شد تا دغدغه اصلاح معیشت مردم برای ما پررنگ تر شود. به این ترتیب باید عرض کنم که التیام یک کانون دانشجویی خیریه است که با دو هدف اصلی شکل گرفت ، یکی کمک مالی به بیماران نیازمند مراجعه کننده به بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی ایران و هدف دوم کمک به ارتقای اخلاق پزشکی و تقویت روحیه نوع دوستی در بین دانشجویان علوم پزشکی کشور و با توجه به این موارد که ذکر کردم مهمترین وظیفه اعضای کانون جمع‌آوری کمک‌های مالی از طریق حساب بانکی ، قلک و ... است. و در ادامه پراخت قرض الحسنه به بیماران معرفی شده توسط دانشجویان، مددکاری و اساتید است. در کنار این وظیفه، در زمان‌هایی از سال اقدام به فعالیت‌های فرعی مانند پخش ارزاق در ماه مبارک رمضان ، برپایی بازارچه‌های خیریه و ملاقات دسته جمعی دانشجویان از بخش‌های مختلف بیمارستان و برپایی جشن می‌کنیم.
با این نظر که فعالیت‌های خیریه جزء موارد غیرمرتبط با دانشگاه است موافق نیستم. دانشگاه موظف است فردی متخصص که از نظر اجتماعی هم به بلوغ رسیده، به جامعه تحویل دهد.
کمی از نحوه ورود به فعالیت‌های خیریه در دوران دانشجویی‌تان بگوئید؟
اولین بار در ماه مبارک رمضان به صورت دوستانه و با کمک اطرافیان خود ، برای خانواده‌های نیازمند موسسات خیریه سطح شهر بسته های ارزاق تهیه می‌کردیم . با کمک خدا این کار سال‌های بعد گسترده‌تر و با برنامه‌تر شد و به مرور زمان تبدیل به یک قرار سالانه در دانشگاه شد .
اما ورود جدی‌تر به این حوزه همزمان با شروع دوره بالینی در دانشگاه و زمان ورود به بیمارستان بود . هر روز با افرادی مواجه می‌شدیم که به دلیل نیاز مالی در روند درمان آن‌ها خلل وارد می‌شد و کاری از ما ساخته نبود . اولین تجربه‌ها بسیار تلخ بود اما با این توجیه که کاری از ما ساخته نیست خود را آرام می‌کردیم . بعد از مدتی هم دیدن استیصال آدم‌ها در این شرایط برای ما عادی شده بود که معتقدم این امر برای یک پزشک اتفاق خوشایندی نیست.
از این رو با دوستان تصمیم گرفتیم کنار هم باشم و تلاش کنیم تا به عنوان یک حلقه ارتباطی بین بیمار و خیرین ، منابع مالی را فراهم کنیم تا از کنار درد آدم‌ها بی‌تفاوت عبور نکنیم همین موضوع شروع تولد کانون خیریه التیام یود.
با توجه به اینکه فعالیت‌های خیریه از موارد غیر مرتبط با درس و دانشگاه است و هیچ انتفاعی در آن وجود ندارد چه انگیزه‌ای باعث می‌شود که شما این فعالیت‌ها را انجام دهید؟ فکر نمی‌کنید که ممکن است این فعالیت‌ها به درس شما لطمه‌ای وارد کند؟
با این نظر که فعالیت‌های خیریه جزء موارد غیرمرتبط با دانشگاه است موافق نیستم. دانشگاه موظف است فردی متخصص که از نظر اجتماعی هم به بلوغ رسیده، به جامعه تحویل دهد. متخصص بی‌تعهد در جامعه و بی‌دغدغه دردی از کشور دوا نمی‌کند. معتقدم فعالیت‌های دانشجویی در زمینه‌های جهادی، خیریه و سیاسی از بهترین راه‌های رسیدن به این بلوغ اجتماعی است. از طرف دیگر منفعت همیشه مالی نیست . احساس رضایت بعد از کار خیر و رها شدن از عذاب وجدان می‌تواند بزرگ‌ترین منفعت باشد.
اما در رابطه با درس باید عرض کنم، از آنجایی که کمک ، حتی مختصر، از طرف یک فرد متخصص برای افراد جامعه تاثیر بزرگتر و راهگشایی دارد ، برای من درس همیشه دغدغه‌ی اول بوده و هست.
در دوران فعالیت‌های عام‌المنفعه مانعی بر سر راهتان وجود داشته است؟ نحوه حمایت دانشگاه و وزارت بهداشت از اینگونه فعالیت‌ها چگونه است؟
مشکلاتی و سختی هایی بوده اما کمرنگ و بی اهمیت هستند . در جواب این سوال بهتر است بگویم قشنگ‌ترین و ارزشمندترین تجربیات من در دوره دانشجویی ، مربوط به فعالیت‌های جانبی بوده و بهترین دوستی‌ها نیز در این محیط شکل گرفته است.
تا قبل از انفصال دانشگاه ایران مشکلات بسیار زیادی در زمینه‌های مختلف داشته‌ایم . مسؤولان در دوره‌ای از فعالیت‌های مالی دانشجویان که جزیی جدا نشدنی در انجام امور خیریه است، حمایت نمی‌کردند. اما بعد از انفصال دانشگاه ایران و مستقل شدن این مجموعه اوضاع به کلی تغییر کرد . به جرات می‌توان گفت که هیچ کانون دانشجویی به اندازه کانون خیریه التیام ، تحت حمایت دلسوزانه مدیران معاونت فرهنگی و دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی ایران نبوده است و وظیفه خود می‌دانم که از کمک‌های همیشگی مهندس عرب، مدیر فرهنگی دانشگاه، صمیمانه تشکر کنم. البته باید عرض کنم، به هر حال در اوایل افتتاح کانون بسیاری از مشکلات با وساطت مسؤولان دانشگاه برطرف می‌شد و اگر این کمک‌ها نبود ما به عنوان دانشجو راهکار قانونی برای ادامه فعالیت‌ها نداشتیم. دشواری هایی مانند افتتاح حساب مستقل با نام معتبر برای خیریه ، سختی حسابرسی‌های مالی برای دانشجو ها و ... در راه کانون‌های خیریه وجود دارد که برای حل آن‌ها نیاز به حمایت ویژه و راه‌های قانونی جدید است.
از زمانیکه شروع به فعالیت‌های خیریه کرده‌اید به دریافت تندیس یا نشانی مانند آنچه در آئین اهدای تندیس فداکاری دانشجویی دریافت کردید فکر می‌کردید؟ آیا دریافت این تندیس تغییری در رسالت شما به عنوان یک دانشجوی فداکار ایجاد کرد؟
هرگز در این مورد فکر نکرده بودم و در حال حاضر هم به این موضوع فکر نمی‌کنم. معتقدم در کانون التیام هیچ کاری را برای مورد تقدیر قرار گرفتن انجام نداده‌ایم و نخواهیم داد. هدف از انجام امور خیریه تقدیر شدن نیست که اگر اینطور باشد با ذات کار خیریه منافات دارد اما این تقدیر باعث خوشحالی و دلگرمی ما بود و در رابطه با کانون‌های خیریه و جهادی اهداف و نیات متعالی مد نظر است به طوری که در بیشتر مواقع ، فعال‌ترین اعضای این نوع گروه‌ها، گمنام هستند.
ارسال نظر