به گزارش مفدا، اصلی‌ترین وظیفه‌ای که می‌توان برای هر یک از مراکز آموزش عالی متصور شد، تولید علم و کمک به افزایش معلومات علمی، پژوهشی دانشجویان است.

یکی از راه‌هایی که نقشی بسیار مؤثر در توسعه تحقیق، پژوهش و به تبع آن رشد علمی جوامع دانشگاهی دارد، مشارکت دانشجویان در پروسه تولید علم از ره‌گذر تشکیل NGO ‌های علمی دانشجویی است.

انجمن‌های علمی دانشجویی، یکی از نهادهایی دانشجویی‌ هستند که با هدف تقویت بنیه علمی دانشجویان مستعد و توانمند، فراهم آوردن زمینه‌های مناسب فعالیت‌های جمعی علمی و کارگروهی، افزایش مهارت‌های عملی، بهره‌گیری از خلاقیت آنان در تحقق پیشرفت علمی و نهضت تولید علم و جنبش نرم‌افزاری و ایجاد کارآفرینی شکل گرفته‌اند.

توسعه و رشد کمی تعداد انجمن‌های علمی دانشجویان با ابلاغ دستورالعمل جدید فعالیت انجمن‌های علمی دانشجویان در سال ۱۳۹۴ رشدی قابل توجه را به دنبال داشت به نحوی که تعداد انجمن‌های علمی دانشجویی از تعداد تنها ۳۸ انجمن علمی دانشجویی فعال در سال ۱۳۹۲ به تعداد ۷۲۳ انجمن علمی دانشجویی در سال ۱۳۹۷ رسیده است که از رشد ۱۸۰۳ درصدی حکایت دارد.

تعداد دانشجویان فعال در انجمن‌های علمی نیز در سال‌های گذشته رشد قابل توجهی داشته به نحوی که این تعداد از ۶۱۶ دانشجوی فعال در سال ۱۳۹۲ به ۱۲هزار ۶۰۰ دانشجو در سال ۱۳۹۷ رسیده است که حاکی از رشدی معادل ۱۹۴۶ درصدی است.

به بیان دیگر نرخ مشارکت دانشجویان در فعالیت‌های علمی دانشجویی در قالب انجمن‌های علمی از ۰.۴ درصد کل دانشجویان در سال ۱۳۹۲ به بیش از ۶درصد دانشجویان دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور در سال ۱۳۹۷ افزایش یافته است. البته باید به این نکته که تعداد دانشجویان دانشگاه‌های علوم پزشکی در سال ۱۳۹۲ حدود ۱۷۰هزار نفر و در سال ۱۳۹۷ حدود ۲۰۸ هزار نفر بوده است دقت کرد.

اگرچه توجه به توسعه کمی تعداد انجمن‌های علمی بدون توجه به کیفیت عملکرد آنها نمی‌تواند به تنهایی ملاک ارزیابی دقیق اثرگذاری این نهاد دانشجویی در توسعه و پیشرفت علمی دانشگاه باشد، اما توسعه توانمندی‌های فردی نظیر فنون مذاکره و جلب حمایت دیگر دانشجویان، ایده‌پردازی نوآورانه و افزایش روحیه خلاقانه، آینده پژوهی و نگاه به دانشگاه نسل آینده و توسعه مهارت‌های کار تیمی، تنها بخش کوچکی از ره‌آورد و نتایج فعالیت‌های دانشجویان در «انجمن‌های علمی دانشجویان» است.